Ég er löt

Það er svo margt sem ég ætti að vera að gera núna að mér fallast hendur! Íbúðin hefur alveg litið betur út enda er ég ekki búin að moppa, en ég verð að gera það allavega einu sinni á dag svo kisuhára / dustbunnies nái manni ekki upp að hnjám.

Nóttin var ágæt þó kvöldið hafi verið erfitt, en eftir að við gáfum Gunnari stílinn hætti hann loks að vakna í sífellu og náði að festa svefn. Hvað er þá að?? Ég sá að tönnin er alveg komin út en mögulega er hin framtönnin að trufla hann þó ég sjái það ekki. Hann vaknaði 3x í nótt, 1x til að fá snuð, 1x til að drekka og kl 5:30 fannst honum góð hugmynd að vakna í fullu fjöri svo ég tók hann uppí, gaf honum og hann sofnaði út frá því. Annað en ég! Demidd! Svo vaknaði Gunnar vekjaraklukkuna hans Alberts 6:40 og þá var ekki aftur snúið.

Mig langar svo meira en allt í heiminum að koma smá rútínu á hann og láta honum líða betur. Þessa dagana er ég í sjálfskipuðu átaki í sambandi við lúrana hans og svæfingar og matarræði. Mig langar að prófa að bæta inn 3ju matargjöfinni til að athuga hvort hann sofi ekki betur á nóttunni og jafnvel daginn líka. Eins og er er engin regla á matartímum nema við reynum að láta líða ca 3 tíma á milli en yfirleitt er það nær 2 tímum.

Ég fer með hann á eftir til meltingarsérfræðings og ég er dauðsfegin að Guðmundur doksi verður búinn að senda honum línu um bakgrunninn hans Gunnars því ég er svo taum í hausnum í dag að ég væri alveg vís til að segja að honum liði bara mjög vel og hafi alltaf gert!

Það er ferlega óþægilegt að vera svona tóm í hausnum. Mér finnst ég ekki geta hugsað almennilega! Gleymi hvað ég var að tala um í miðri setningu og get ekki fyrir mitt litla líf munað eftir öllu sem ég þarf að muna t.d. ef ég þarf að fara í búðina. Stend mig mjög oft að því að standa e-s staðar og muna ekkert hvað ég ætlaði að gera eða tala við manneskju sem ég hringdi í og man ekkert hvað ég ætlaði að segja. GAH! Svo er það mæðin og endalausu aðsvifin en það er klárlega vökvaskortinum að kenna og ég er enn allt of löt við að drekka. Sjálfskipað átak í því líka já!

Skapið á manni mætti alveg vera betra en við Albert verðum bæði cranky ef við erum þreytt. Þannig að við eigum það til að skjóta á hvort annað en sem betur fer erum við góð að tala saman og voða góð við hvort annað svo við hristum þetta fljótt af okkur. En ég hlakka til að sofa! Almennilega! Hvenær sem það verður, þó það verði ekki nema í nokkra klukkutíma samfleytt. Það væri geðveikt. Spurning hvort við ættum að setja Gunnar í sérherbergi, það er vel þreytandi að vekja hann þegar maður byltir sér eða hnerrar. Svo getur verið að ég sé of fljót að bregðast við þegar hann kjökrar á nóttunni og hann læri ekkert self-soothing. En ég get ekki hugsað þetta, pælum í því seinna :)

Stíll á dag kemur skapinu í lag

Alveg er ég ekki að fíla það að þurfa endalaust að vera að gefa Gunnari stíla án þess að vita nkl hvað er að. Í kvöld sofnaði hann um 8.30 (eins og venjulega) svo vaknaði hann hálftíma seinna og grét í klukkutíma. Þegar svona gerist grætur hann ekki samfleytt, heldur er eins og hann sé að reyna að sofna en takist ekki að festa svefn. Hann svæfir sig með því að strjúka fingurna okkar en svo þegar hann er alveg að ná að sofna þá byrjar hann að vola. Ef maður bregst ekki nógu hratt við vindur hann sig upp og grætur. Þessa dagana gengur erfiðlega fyrir okkur að skiptast á því hann vill bara að ég sé hjá honum og ef Albert ætlar að leysa mig af þá fer allt í vitleysu og gráturinn verður harður og með ekkasogum.

Annars var dagurinn bara nokkuð góður svefnlega séð, eftir hádegi svaf Gunnar í hálftíma í vagninum en ég náði að svæfa hann aftur og þá svaf hann í klukkutíma í viðbót! Hann var svo reyndar mega ómögulegur í kvöld og við þurftum að skiptast á að ganga með hann um gólf.

Hann er reyndar búinn að vera nokkuð ómögulegur í allan dag, ég get ekki sagt að ég hafi hlakkað til þess að vera ein með hann í allan dag, bíllaus, áður en Albert fór í vinnuna í morgun. Þvílíkt ónógur sjálfum sér og alltaf að kjökra og væla. Mig grunar að tennurnar séu að bögga hann en tönnin hans er ekki alveg komin í gegn sýnist mér og hann er rauður. Hún er samt komin nógu langt út til að hann geti notað hana til að gnísta tönnunum saman! Ugh það er ekki fallegt hljóð! Ég fæ alltaf gæsahúð þegar hann gerir þetta og hann er alls ekki að spara það :D

Þreytt.is

Nóttin var löng! Nágrannarnir vöktu Gunnar með mökunarópum sínum og hann ætlaði ekki að taka það í mál að fara að sofa aftur. Svo vaknaði hann líka seinna um nóttina og í bæði skiptin bugaðist ég og gaf honum til að reyna að svæfa hann. Endaði með að taka hann uppí í seinna skiptið og hann svaf þar restina af nóttunni, þar til vekjarinn hans Alberts fór af stað um 6.30. Sem þýðir að við náðum um 4,5 tímum af svefni og erum núna tóm í hausnum því við erum bæði svo þreytt!

Við gerðum jólaseríulistaverkið okkar í gær og ég er með 2 myndarlegar blöðrur á puttanum eftir það! Það kemur ágætlega út en fullkomnunarsinninn getur bent á 100 atriði sem hefðu mátt betur fara. Fokkit, það fer upp :)

Í gær svaf Gunnar í 1,5 tíma úti í vagni! Ég marg tékkaði á honum því þetta er svo svakalega óvanalegt, en honum leið bara vel. Þannig að í dag var ég staðráðin í að endurtaka leikinn og reyndi að gera allt nkl eins og í gær en hann svaf í 40 mínútur. Sem er þó 10 mínútum lengra en venjulega, svo við horfum nú á björtu hliðarnar. Hann svaf s.s. í 30 mínútur um morguninn, 40 mínútur í hádeginu, ca 30 mín eftir hádegi og fékk sér svo smá kríu um kvöldmatarleytið. Okkar maður er aaansi argur og pirraður en ég held að tannholdið spili líka inn í það, hann er hressilega rauður þar sem framtennurnar eru að koma.

Albert er á leiðinni að kaupa stíl fyrir hann en er að ganga um gólf með hann eins og er til að halda honum góðum.

Það er ofur sætt að hlusta á Gunnar segja "mamamama", svo er hann í harðri þjálfun að læra að klappa og að sýna að hann vilji koma þegar maður býður honum það. Hann er orðinn nokkuð góður í því og ég dey úr krútti í hvert sinn.

Jæja ég þarf að hjálpa Alberti að gefa púst, svo er það búbbítæm og svo svæfing!

Daglegi vagnadansinn

Mér tókst loksins að láta Gunnar sofna í vagninum úti, það tók um 45 mín og á tímabili var ég að hugsa um að gefast upp og fara bara með hann inn. Áður en ég setti hann út gaf ég honum og hann var svooo þreyttur, nuddaði augun og geispaði og brosti og var adoreable. Þannig að ég lét hann ropa, skutlaði honum í fullt af hlýjum og þægilegum fötum og út!

Hann grét smá, og smá meira og svo BILAÐIST hann. Fokkmælæf! Ég var úti á fótboltavelli að reyna að hugga hann, búin að labba yfir fullt af grasi, hóla og allar misfellur sem ég fann en hann var alveg tjúll. Þannig að ég var komin hálf inn í vagninn til hans að reyna að syngja fyrir hann (það róar hann eiginlega best þessa dagana) og strjúka honum um lófana (það er besta svæfingameðalið) í gegnum vettlingana en þá bara spruttu fram tár og minn maður spyrnti bringunni upp og lét öllum illum látum. Hann grét þannig að það heyrðist ekki í honum, bara svona kokhljóð og rembingur, rooosa rembingur. Svo þegar hann náði andanum þá öskraði hann. Fúfff... Hvað halda nágrannarnir eiginlega um mig??

Ég endaði með að labba heim á verönd, þar tók ég regnplastið af og flugnanetið, tók skerminn og coverið niður, setti colic vídjóið í gang, tók í báða lófana hans, fór næstum sjálf inn í vagninn, gerði susss, susss í eyrað hans og náði þannig að róa hann niður. Hann var samt með ekka og ætlaði ekki að fara að sofa en var allavega orðinn rólegur. Þannig að ég stóð bara þarna hjá honum og ruggaði og sussaði og strauk lófana þangað til hann sofnaði. Og hann sefur lengi! Komnar 50 mínútur!! Eiginlega alveg magnað!

Ég nýtti tækifærið og fékk mér og kisunum að borða, hreinsaði kattasandinn, moppaði íbúðina og bjó til perumauk sem hann fær á eftir. Elska að hafa svona frjálsar hendur, mér líður eins og ég geti gert allt í heiminum! Til dæmis blogga! :D

Nóttin var ágæt, hann var reyndar vakandi í klst milli 3 og 4 og vildi bara láta halda í höndina sína og strjúka höndinni minni með fingrunum sínum. Litli kallinn minn. Honum líður ekki alveg nógu vel, hóstinn er orðinn ljótur aftur og hann er með hor og hnerra svo ég hringdi á læknastöðina og á von á símtali frá Guðmundi.

Jæja best að nýta tímann betur, ætla að fara að föndra listaverk og drekka ógeðslega mikið af vatni svo þessi vökvaskortur geti loksins farið að hypja sig og ég fái orku til að endurtaka vagnadansinn eftir hádegi!

Aðskilnaðarkvíði

Þá er hann mættur aðskilnaðarkvíðinn! Ofur krúttlegt ástand hjá litla manninum okkar, sem betur fer er mjög auðveld lausn á því en ég vona samt að það staldri ekkert allt of lengi við. Ef ég labba út úr herberginu sem Gunnar er í, fer hann að háskæla. Alveg þangað til ég kem aftur, þá brosir hann hringinn. Stundum er nóg fyrir mig að snúa baki í hann til að litla hjartað þoli ekki aðskilnaðinn! Á nóttunni og kvöldin (sérstaklega á kvöldin) er hann alltaf að vakna af og til, bara til að finna snertingu og jafnvel fá snuð. Stundum vill hann vaka í ca klukkutíma á nóttunni og skiptumst þá oftast á við vaktina enda bæði grautsyfjuð.

Á morgun fer Albert að vinna, 8-4, við lagerstarf hjá Odda niðri í bæ. Ég kvíði því smá að hann verði í burtu svona fastan tíma á hverjum degi, en ég er svosum vön því að vera ein með Gunnar svo þetta verður lítið mál ef ég skipulegg tímann vel.

Í kvöld er Albert búinn að standa í stóru og fara í gegnum fullt fullt af skjölum og sortera, henda, gata og setja í möppur. Það er e-n veginn þannig að alltaf ef við tökum til myndast blaðahrúga sem fer í "fara-yfir-seinna" bunka sem bætist svo í alls herjar "fara-yfir-seinna" skúffuna, sem Albert réðst á í kvöld. Ég tók mig til og sauð og maukaði alls konar grænmeti til að setja í frystinn. Ég er e-ð svo andlaus með þetta grænmetisdót, Gunnar hefur svo lítinn áhuga á því og svo er eins og hann fái leið á því að borða sömu tegundina of lengi. "Of lengi" í þessu samhengi er 10 mínútur :/ Að sjálfsögðu finnst honum ávextirnir miklu betri en grænmetið en hann hefur mest lítinn áhuga á þessu öllu saman og vill helst búbbuna sína. Það er líka bara í fínu lagi :)

Nenni ekki að skrifa mikið því ég er óendanlega tóm í hausnum og núna ætla ég að vera duglegri að skrifa inn. Ég er voðalega ástfangin og endalaust hlýtt í hjartanu með litlu fjölskylduna mína þó mér veitti sjálfsagt ekki af meiri svefni, nú eða vökva ;)

Colorvision

Ég sé í lit aftur! Elsku skammans pensilínið loksins farið úr kerfinu mínu og orkan að koma til baka. Núna get ég labbað með Gunnar um alla íbúð og það er ekkert mál, en þetta var orðið þannig að Albert bar hann inn á skiptiborð fyrir mig ef það var komið að mér að taka bleiu. Núna löbbum við Gunnar saman um alla íbúð, skoðum allt dótið hans og gluggana og speglana. Honum finnst voða sport að sjá sjálfan sig í speglinum, brosir alltaf að þessu bráðmyndarlega fólki, þó ég efist reyndar um að hann geri sér grein fyrir að hann sé að horfa á sjálfan sig. Mesta sportið er að vera inni á baði, þá getur hann séð sig í hvora áttina sem hann lítur!

Svöng, svöng, svöng. Hvernig er hægt að vera alltaf svöng?? Það er enginn smá munur á mjólkurframleiðslunni hjá mér eftir því hversu dugleg ég er að borða. Þannig að þessa dagana er ég í hálfgerðu eating camp á meðan ég næ mjólkinni aftur upp, sem þýðir að ég er beisiklí alltaf borðandi og nartandi frá morgni til kvölds og meðgöngukílóin eru hér með boðin hjartanlega velkomin. Í fyrrakvöld vildi ég fá extra búst í mjólkina svo ég fékk mér hálfan bjór og smá vatn fyrir svefninn og man alive, ég var að springa í næturgjöfinni! Sængin og rúmið allt orðið blautt og aumingja Gunnar hafði varla undan! "galúbbgalúbbgalúbb" æhh litla skinnið hann er svo sætur þegar hann er að gleypa svona í sig, augun standa alveg á stilkum og hann er svo einbeittur og æstur :P

Mér finnst svo erfitt að Gunnar sé veikur og að ég geti ekkert gert til að hjálpa honum. Eina sem ég hugga mig við er að í mjólkinni minni eru e-r mótefni sem hjálpa honum og auðvitað að hann er í góðum höndum hjá okkur, en mig langar svo að taka þessa sýkingu úr honum! LAGA HANN!! Þoli ekki að sjá hvað honum er stundum illt og hann lítill í sér. Vík burt eyrnabólga / vírus / hvaðsemþúert, þú ert ekki velkomin á þessu heimili! Ég er grabbing for straws og fitjaði upp á hjálmhúfu handa honum. Þannig líður mér eins og ég sé allavega að gera e-ð sem gæti hjálpað honum. :/

Ég get ekki beðið eftir að honum batni og ég geti hætt að vera með hann svona umvafinn í bómull. Mér er illa við að fara með hann í vagninn í þessu veðri (þó það væri sjálfsagt í lagi) þannig að við erum orðin ansi einangruð hérna heimavið, sérstaklega síðan ég fékk sýkinguna. En þetta er samt allt annað líf eftir að ég fór að fá orkuna aftur, núna er ég ekki alveg eins hjálparvana og upp á Albert komin. Þetta var orðið leiðindaástand, mér var illa við að kveinka mér og biðja um hluti en Alberti fannst ég ekkert lasin því ég kvartaði ekki og þá skildi hann ekki í mér að sinna heimilisstörfunum ekki betur. Ég sem hélt það hefði fylgt leiðbeiningabæklingnum mínum að hann ætti að lesa hugsanirnar mínar ;)

Jæja rúmið kallar! Gunnar er búinn að bæta inn næturgjöf yfirleitt um 4 leytið, líklega út af skertri framleiðslu hjá mér og líka til að vinna á veikindunum. Síðan er hann farinn að taka upp á því að vakna fyrr og fyrr á daginn, í morgun vaknaði hann klukkan 6, okkur til mikillar gleeeði. Við reyndum aðeins að halda honum vakandi í kvöld til að færa þetta aftar, sjáum til hvernig það gekk. :)

Væmnivæm

Albert var að syngja fyrir Gunnar svo ég fór á youtube og fann lagið og setti það á:

Albert tók Gunnar upp og dansaði með hann um stofuna og söng með. Fallegasta í heiminum, fann hvernig mér hlýnaði um hjartarætur. Þá fannst mér góð hugmynd að setja þetta lag á:

Albert og Gunnar dönsuðu áfram, Albert snerist í hringi í stofunni og Gunnar horfði heillaður á pabba sinn og var krúttlegur sem ávallt. Þá fór mamman að skæla og dauðsá eftir að hafa sett seinna lagið á og svissaði yfir á hið fyrra. Vel gert hormónar! :D

Love-hate relationship

Ég á í ástar-haturs sambandi við pensilín þessa dagana. Elska hvað það vinnur vel á sýkingunni en haaata hvernig það fer í magann á mér. Ég er alveg farin að geta hreyft mig eins og venjulega, lyft höndinni upp og sett hana til hliðar, bólgan er orðin það lítil. Fæ einstaka stingi í brjóstið en ég held það sé því sýkingin er að fara. Gunnar er hörkuduglegur að sjúga sýkinguna burt og hann er alveg að fá mjólk úr því, þó framleiðslan hafi óneitanlega minnkað. Það verður bara næsta verkefni að breyta því!

En maginn á mér... ómæwoooord. Hann er í ruglinu! Flökurleikinn er búinn að skána mikið að vísu sem betur fer en ég er víst draugaföl í framan þegar hann er að stríða mér. En það er eins og allt magapakkið sé í stríði, allt frá brjóstsviða yfir í ristilkrampa. Batteríin mín klárast voðalega fljótt í þessu ástandi og mér fannst mjög erfitt þegar Albert þurfti að fara út en tímasetningin á veikindunum var heldur klaufaleg hjá okkur; hann var akkúrat búinn að taka að sér að spila (frítt n.b.) á tónleikum og æfingum sem því fylgdi. Sem beeetur fer gátu mamma og Dagný hjálpað með því að koma til mín á meðan hann var í burtu því stundum lá ég bara eins og orkulaust slytti eða þurfti að hanga á klósettinu. Ég get allavega ekki sagt að ég kvíði fyrir því að klára þennan skammt! En það eru bara 4 pillur eftir núna af 20, við mössum það, sérstaklega því núna þarf Albert ekki að fara neitt.

Uppgefnir uppáhalds

Ég er farin að hlakka svo til að fara út í þetta fallega veður! Og bara út úr húsi! Vonandi segir Gestur þegar við förum til hans á þriðjudaginn að Gunnari sé alveg batnað og þá get ég farið með hann út í göngutúr og vonandi fer hann þá að lengja lúrana sína. Hann er aðeins farinn að sofa meira á daginn en samt er eins og hann stilli klukku og vakni alltaf nkl 30 mínútum eftir að hann sofnaði, svo er happa glappa hvort maður geti teygt úr lúrnum með því að hrista/dudda/rugga nógu fjótt. Svo er hann aðeins að fá í magann aftur greyið, örugglega út af sýklalyfjunum :/ 4 pillur eftir, we can do this!

Hverjum þykir sinn fugl fagur og allt það en svei mér þá ég held bara að Gunnar sé krúttlegasta barn í heiminum! Hann hló í fyrradag og aftur í gær og hláturinn skreið innst innst innst inn í mig og bræddi e-ð þar. Fyrst þegar hann hló var ég ein og ég bara táraðist og knúsaði hann endalaust á meðan ég hringdi í Albert sem var skiljanlega svekktur að missa af þessu út af tónleikadæminu. Dagný fékk að heyra hlátur og mamma líka en Albert ekki enn greyið. Núna verðum við bara að fyndna okkur upp til að bæta úr því! En brosin hans kosta ekki mikið sem betur fer, hann splæsir þeim á alla við minnsta tilefni. Bestu brosin eru þegar hann er orðinn saddur og lítur upp brosandi til mín og hjalar. *bráðn* Eða þegar hann er nývaknaður, sérstaklega í vöggunni sinni á morgnana og spjallar við bangsann sinn og ef maður trekkir hann upp (bangsann, augljóslega!) þá skríkir í mínum manni af hamingju að bangsinn hafi loks haft e-ð til málanna að leggja.

Jæja nóg í bili, ég skrifa um Gunnar á nino síðunni og ætla að reyna að halda þessari síðu fyrir mína upplifun af nýja hlutverkinu, mér er strax farið að finnast gaman að líta til baka og rifja upp!

Byrjunarörðugleikar

Ég fékk sýkingu í brjóstið í gær. Byrjaði í gærmorgun eins og þrýstingur sem kemur ef það er of langt frá síðustu gjöf, en hann fór ekki þegar ég var búin að gefa. Ég fann smá hnúð og passaði að nudda hann vel. Um hádegi er mér farið að líða frekar funky, komin með beinverki og höfuðverk og hélt ég væri að fá sömu flensu og Gunnar er með. Ég gúglaði einkennin og brjóstastífla passaði við þau og helsta  meðferð við henni er hiti (hafa heitt á búbbunni fyrir gjöf), hvíld og örar gjafir. Þannig að ég skreið upp í rúm eftir gjöf og Albert var frammi með strákinn. Þegar ég vaknaði var ég komin með tæplega 38° hita og ég sá rauðan blett á brjóstinu svo ég hringdi í hjúkrunarfræðing sem sagði mér að fara beint til læknis, ég þyrfti líklega að fá sýklalyf.

Mamma kom með pítsu handa okkur og datt á leiðinni að sækja hana. Ég dó úr samviskubiti, sér í lagi því ég var lystarlaus og gat ekki hugsað mér að borða neitt. Um kvöldið reyndi ég að gefa úr auma brjóstinu en Gunnar varð bara argur því hann fékk voða lítið sama hvað hann saug, svo pabbi kom og sótti mig og fór með mér á læknavaktina. Niðurstaðan var sýking í brjósti og beint á sterkan sýklalyfjakúr (500mg af Staklox 4x á dag). Ég á alltaf að byrja á að gefa úr veika brjóstinu, gefa ört, á um tveggja tíma fresti, og setja heitan þvottapoka á brjóstið meðan ég gef og nudda í gegnum hann til að losa stífluna. Ó.mæ.gúddness. hvað það var sárt! Gunnar saug, Albert nuddaði og ég setti hökuna í loftið og stappaði niður fætinum á meðan, þurfti hreinlega að anda mig í gegnum þetta og það minnti mig á hríðirnar! En þetta er það eina sem hægt er að gera ef ég vil halda mjólkinni, þá verður Gunnar að sjúga sýkinguna í burtu, eins fallega og það hljómar.

Ég passaði mig að vaka nógu lengi til að geta tekið 2 töflur því ég vildi að lyfin færu strax að slá á en ég var með um 39° hita í allt gærkvöld. Á miðnætti tók ég Paratabs til að slá á hitann en klukkan 2 var ég enn með 39 þannig að ég tók aðra og þá fór hitinn greinilega að lækka, ég svitnaði svo mikið að það var varla þurr blettur á mér! Þetta var ógeðslega óþægilegt að vera með svona hita og samt var mér skííítkalt og skalf jafnvel, fékk hroll þó ég væri undir teppi, fullklædd og með húfu. Svo auðvitað sterkur hausverkur og beinverkir og ég var svo slöpp að Albert þurfti að mestu að sjá um Gunnar, ég sofnaði meira að segja á meðan ég var að gefa honum einu sinni í nótt.

Eeen allt á uppleið núna, ég er bara með nokkrar kommur og Gunnar er svoddan hörkutól í drykkjunni að ég held ég eigi eftir að losna við þetta á methraða. Sem betur fer er sýklalyfjakúrinn bara 1 vika því mér er ferlega flökurt og illt í maganum af þessu! Læknirinn sagði að ég mætti búast við að líða betur eftir ca 3 daga en ég þyrfti að klára kúrinn og mögulega fá annan en ég er búin  að ákveða að þess mun ekki þurfa.

Svo veit ég ekkert hvort það sé hægt en ég er að vona að þetta sé lán í óláni og að sýklalyfin munu hjálpa Gunnari að vinna á sýkingunni sinni. Gestur sagði að hann væri ekki með RS vírus, hann heyrði það á önduninni hans, og að hann væri svo hraustur bolti að hann ætti að geta hrist þetta burtu sjálfur. Hann var hissa á því að sýkingin í eyrunum væri ekki verri en hún er og sagði að börnin erfðu hreystið frá foreldrunum (jeij!). Ég held hann sé að hrista þetta burtu as we speak því hann er búinn að sooofa í dag, aldrei þessu vant! Versta er að hann verður að sofa í fanginu á okkur svo við tökum tarnir í að sitja með hann, ég tók 3 tíma áðan og núna lúrir hann í pabbafangi.

Lasna mús í mömmufangi

Gestur hrósaði mér og sagði að ég væri "góð stúlka" fyrir að standa mig svona vel þrátt fyrir allt sem gengur á hjá okkur. Hann bjóst við að ég hefði ætlað að gefast upp á brjóstagjöfinni út af sýkingunni en það hafði ekki hvarflað að mér og var hann ánægður með það. Sagði að svona álag (og er þá að meina allan pakkann; bakflæðið, kveisuna, eyrnabólguna og brjóstasýkinguna) væri of mikið fyrir marga foreldra sem færu hreinlega í uppgjöf. Merkilegt hvað svona hrós getur gert mikið fyrir mann þegar illa gengur, auðvitað reynum við alltaf að gera okkar besta og við vitum að það er alveg nokkuð gott, en þetta var algjört búst fyrir sjálfstraustið. Við eigum ótrúlega góða að og við finnum það vel að við erum alls ekkert ein í "baráttunni" og ég er svo þakklát fyrir það. Fólkið okkar stendur vel með okkur og hughreystir okkur og bústar á hverjum degi, og svo fær maður extra búst frá Gesti sem fylgist mjög vel með Gunnari svo ég held við séum í nokkuð góðum málum.

En það er aldeilis ástand á heimilinu þessa dagana, Gunnar lasinn, ég með sýkinguna og svo kom Krummi inn í dag og það er eins og hann geti ekki lyft skottinu alveg upp. Við fylgjumst vel með honum, hann hreyfir skottið svo ég held það sé ekki brotið. Nebbinn er kaldur og blautur og hann borðar vel og vill kúra hjá okkur og mala svo hann er greinilega ekki mjög illa haldinn. En ef þetta heldur áfram á morgun held ég að við ættum að kíkja með hann til doksa.

Ómægoood Gunnar er vaknaður, klukkan er hálf tíu að kvöldi til og hann er bara að leika sér að hringlu. Þetta er þá þriðja kvöldið í vikunni sem hann er kveisulaus! (omgomgomg!!!) Hann er svo mikill trooper, ég dýrka þetta barn! Alveg sama þó hann sé að fá mega magakrampa sem maður heyrir í, eða gubbar yfir sig allan eða nuddar andlitið á fullu og er greinilega illt í eyrunum sínum að þá er alltaf ofur stutt í brosið. Hann er svo sætur að ég gæti étið hann :D Svo sætt hvernig hann er búinn að fatta hendurnar sínar og einbeitir sér á fullu við að taka dót og snerta hluti. Síðan er hann farinn að velta sér þannig að alltaf ef við leggjum hann á magann fer allt á fullt og hann endar með að rúlla sér yfir á bakið. Sæta, sæta barn.

Jæja, kominn tími á ÍÍíííís! :D

Kveisukvart! Eða þúveist

Klukkan er hálf ellefu og Gunnar er að ranka við sér úr kveisukastinu. Þetta er ferlega skrýtið, hann er alveg ómögulegur, vælir, öskrar og grætur og fær augljósar pílur í magann. Maður hristir og dúar og vaggar og sussar og bíður eftir að kastið klárist. Best er ef hann getur sofið það af sér. Svo upp úr tíu er þetta búið og litli hjalandi broskallinn minn er mættur aftur.

Sætasta undirhakan í bænum

Mér finnst lítið mál að höndla þessi kvöldköst. Ég veit að þetta er tímabundið, mjög algengt og að við erum að gera allt rétt til að bregðast við þeim. Mér finnst dagarnir erfiðari. Þegar ég er ein með hann og hann er örþreyttur en vill alls ekki sofa nema í fanginu mínu. Þá stend ég mig að því að telja niður þangað til Albert kemur heim því þá getur Gunnar sofnað í fanginu hans í smá stund á meðan ég hoppa í sturtu eða geng aðeins frá. En núna erum við komin með lyf sem á að hjálpa honum með bakflæðið og þá trúi ég ekki öðru en að hann fari að sofa lengur á daginn því yfirleitt þegar hann vaknar eftir stuttan lúr byrjar hann á því að æla yfir sig.

"En ég viiiil ekki sofa!"

Á morgun bauð mamma okkur og pabba í mat og ætla þau svo að passa Gunnar fyrir okkur á meðan við skreppum á tónleika. Þetta verður akkúrat yfir kveisutímann þannig að ég er með smá kvíðahnút í maganum því mér finnst svo ferlega leiðinlegt þegar hann er að öskra svona á aðra. Hann má öskra á mig eins og hann vill, ég tek því ekkert persónulega, en ég er alltaf hrædd um að fólk taki það inn á sig ef hann er að öskra á aðra. En ég er búin að impra á því við mömmu og pabba að það sé ekki hægt að taka þessu persónulega, hann öskri alveg jafn mikið hjá okkur foreldrunum og það eina sem virkar er svolítið harkaleg meðhöndlun, eins illa og það hljómar. En hann vill láta hrista sig frekar duglega og svo sussum við hátt.

Svona er hann akkúrat núna, sofandi með opin augun

Ég er dugleg að fylgja læknisráði nema í dag því það var bæði rok og rigning! En í staðinn var ég dugleg heima, bæði við heimilisstörfin og líka að grooma mig og það lætur mér líða voða vel. En ég er búin að fara í nokkra göngutúra og ég er búin að sjá að mjöðmin mín dugar í 20 mínútur af röskri göngu. Ferlega óþægilegt! Þannig að ég þarf að vera þolinmóð og halda áfram að vera dugleg, þá kemur þetta.

Alberti gengur mjög vel í skólaátakinu sínu, hann er farinn að æfa sig einu sinni á dag loksins, helst á öll hljóðfærin. Svo er KitchenAid vélin komin úr viðgerð, svo núna get ég bakað e-ð jömmulaði þegar tími gefst til, en við erum heeeldur dugleg að kíkja í bakaríin! Vélin fór í allsherjar yfirhalningu, það var skipt um legu og e-ð annað, hún var stillt við skálina og læsingin líka og fleira sem ég man ekki. Þannig að ég er nokkuð spennt að prófa hana!

Jæja ég ætla að segja þetta gott, Gunnar á örugglega eftir að vakna um 5 til að drekka og vera vaknaður fyrir daginn um 8. Þá er eins gott að vera í stuði því hann þarf að spjalla svo voða mikið og finnst svo æðislega gaman þegar ég syng og dansa fyrir hann :P (Greyið barnið!)

Nammivíma

*rop*

pítsa, kók, tromp, popp og brarri eru að halda partý í maganum mínum núna. Svona gerist þegar það gleymist að borða almennilega yfir daginn, þá dettur maður í algjört rugl þegar kvölda tekur. Við áttuðum okkur á því um 17 leytið í dag að kókópöffs var það eina sem við vorum búin að borða yfir daginn. Ég greip mér reyndar eina mandarínu líka en þetta er engan veginn nóg fyrir mig þegar Gunnar drekkur frá mér alla orku! Enda er ég alltaf botnlaus og svöng. Alveg sama þó ég hafi borðað mig pakkkksadda, þá er ég orðin svöng aftur stuttu seinna. Gallinn er að í staðinn fyrir að gadda í mig grænmeti, ávöxtum og alls konar vítamínhollustu, þá fer ég í kexskápinn :$ Kannski ekki nema von að meðgöngukílóin séu búin að koma sér vel fyrir!

Við ákváðum að nú væri komið heldur of mikið af hinu góða og að við þyrftum að taka okkur í smá intervention. Þannig að frá og með á morgun og þangað til næstu helgi megum við ekki fá okkur nammi. Fyrir eðlilegt fólk væri það sjálfsagt ekkert mál, en fyrir ofurmegaseganammigrís eins og mig þá er þetta hægara sagt en gert og ég veit það hljómar fáránlega en ég er strax farin að kvíða því! Enda tókum við mjög heimskulega ákvörðun í kvöld um að úða í okkur eins mikilli óhollustu og hægt er fyrst við megum það ekki næstu daga. Obboslega erum við sniðug!

Sætasti Gunnarinn minn er orðinn svo duglegur að halda höfði og honum finnst voða gott að æfa sig á mjúku mömmunni sinni :P

Ég er ekki að sinna doctors orders alveg nógu vel. Ég á að vera án Gunnars á hverjum degi í allavega 30 mínútur og helst fara út í "sólina" á hverjum degi líka. Best væri auðvitað að sameina þetta tvennt, að ég fari ein í 30 mínútna göngutúr á hverjum degi en það er allt of auðvelt að ýta þessu á undan sér. Ástæðan fyrir því að ég fékk þessi fyrirmæli er að ég skoraði 6 af 12 í prófinu sem maður tekur í 9 vikna skoðun þar sem verið er að skima fyrir fæðingarþunglyndi. Hjúkrunarfræðingurinn sagði að það væri mjög eðlilegt að skora 6, sér í lagi ef barnið væri kveisubarn. Ef ég hefði fengið 9 hefði þurft að skoða mig betur og ef ég hefði fengið 12 væri ég greind með fæðingarþunglyndi. En ég fékk 6 punkta og var send heim með þessi fyrirmæli og líka að ég á að reyna að sofa meira og betur. Á nóttunni á Gunnar það nefninlega til að grönta svolítið mikið og stundum ýtir hann sér alveg undir sængina (andlitið líka) og ég sef voðalega laust því ég er alltaf að fylgjast með honum. Ég hreinlega skil ekki hvernig Albert sefur þetta af sér og er það ástæðan fyrir að ég vil ekki skipta við hann um stað í rúminu til að sofa betur.

Pabbi er heldur betur búinn að vera riddarinn okkar á hvíta hestinum síðustu daga. Hann keypti 4 ljós og festi þau í eldhúsinnréttinguna, ásamt því að draga í rafmagnið þannig að hann fjölgaði innstungum í eldhúsinu úr 2 í 12! Aldeilis sem það munar um það! Ekkert smá þægilegt að hafa eldhúsið vel lýst og geta alltaf stungið í samband. Síðan í dag var hann hjá okkur að hengja upp fyrir okkur skáp sem við keyptum loksins fyrir baðið, hann átti að standa á 2 fótum en við ákváðum að skera undan honum :P Svo festi hann upp fyrir okkur klukkuna í eldhúsið og skildi okkur eftir með hangikjötshleif en vildi sjálfur ekki þyggja neitt frá okkur að launum. Kjánapabbi, besti pabbi :) Það er svo sætt að sjá hvað hann er skotinn í Gunnari, sá litli má ekki gefa frá sér pískur þá er pabbi mættur til að labba með hann.

Krummi er að springa úr hamingju þessa dagana, toppar jafnvel Lúsí á góðri stundu. Hann má nú orðið fá að fara út þegar hann vill og mjálmar svo fyrir utan þegar hann vill koma inn. Hann malar og malar og vill oftar og oftar fá að lúra hjá okkur í sófanum og í dag hoppaði hann bæði í kjöltuna mína og Alberts! Lúsí er auðvitað voða hamingjusöm eins og alltaf en maður sér að hún er smá óróleg þegar Krummi fer út, hún fylgist oft með í glugganum þó hún vilji sjálf alls ekki prófa. Hún er líka voða skotin í Gunnari og vill helst liggja ofan á honum, sem við leyfum að sjálfsögðu ekki.

Viiiil ekki fá duddu!

Ég ætti að vera farin að sofa en kem mér ekki í bólið því að þetta er eini tími dagsins sem við erum ekki á fullu að foreldrast. Á daginn sefur Gunnar svo svakalega stutta lúra að maður nær voða lítið að gera annað en að sinna honum. Svo er ég svo rugluð að þegar hann loks sofnar á kvöldin þá hálf sakna ég hans og langar mest að hanga yfir honum og stara á hann og láta mig hlakka til þegar hann vaknar. Svo loks þegar hann vaknar þá er ég auðvitað grautsyfjuð eins og kjáni en hann lætur mig fljótt gleyma því þegar hann brosir út að eyrum og setur hökuna í bringuna svo fallegasta undirhakan í heiminum nýtur sín í botn. Aldrei hefði mig grunað hversu gaman mér finnst að skipta á bleiunum hans. Ég elska það! Það er svo gaman að spjalla við hann á skiptiborðinu, nudda tásurnar hans og klípa í chubby checker lærin. Æ vá ég gæti rausað áfram í alla nótt um hversu dásamlegur hann er og hvað ég elska hann mikið en ég ætla að segja þetta gott :)

kapleimó

Ég veit það er langt síðan ég skrifaði síðast og ég ætti sjálfsagt að segja e-ð merkilegra en þetta. En í nótt svaf Gunnar frá 12 til 7, vaknaði til að drekka og kúka og svaf svo áfram til 11.

En hann gerði aðeins meira en að kúka þarna klukkan 7, það væri nærri lagi að segja að hann hafi sprengikúkað yfir herbergið! Hann var e-ð búinn að prumpa og ég var voða ánægð með það og setti á hann nýja bleiu en áður en ég lokaði henni skaust gleðin úr honum. Og yfir mig alla, yfir gólfið, rúmteppið, púðana, kommóðuna og vegginn HINUM MEGIN í herberginu. Já, hann skeit veggjanna á milli í morgun. Ég eiginlega skil ekki hvernig hann gat skotið þessu svona út um allt, því það var alveg góður slatti sem fór í bleiuna sjálfa! Magnaður skítur :)

Hann er farinn að sofa merkilega vel á nóttunni! Það er farið að gerst æ oftar að hann sofi í 4-6 tíma í fyrstu lotu og er það auðvitað ekkert annað en frábært. Svefntíminn hans er þá frá ca miðnætti til hádegis og er það vel því hann sefur mest lítið fyrir utan það. En við erum að vinna í því!