Ég er löt

Það er svo margt sem ég ætti að vera að gera núna að mér fallast hendur! Íbúðin hefur alveg litið betur út enda er ég ekki búin að moppa, en ég verð að gera það allavega einu sinni á dag svo kisuhára / dustbunnies nái manni ekki upp að hnjám.

Nóttin var ágæt þó kvöldið hafi verið erfitt, en eftir að við gáfum Gunnari stílinn hætti hann loks að vakna í sífellu og náði að festa svefn. Hvað er þá að?? Ég sá að tönnin er alveg komin út en mögulega er hin framtönnin að trufla hann þó ég sjái það ekki. Hann vaknaði 3x í nótt, 1x til að fá snuð, 1x til að drekka og kl 5:30 fannst honum góð hugmynd að vakna í fullu fjöri svo ég tók hann uppí, gaf honum og hann sofnaði út frá því. Annað en ég! Demidd! Svo vaknaði Gunnar vekjaraklukkuna hans Alberts 6:40 og þá var ekki aftur snúið.

Mig langar svo meira en allt í heiminum að koma smá rútínu á hann og láta honum líða betur. Þessa dagana er ég í sjálfskipuðu átaki í sambandi við lúrana hans og svæfingar og matarræði. Mig langar að prófa að bæta inn 3ju matargjöfinni til að athuga hvort hann sofi ekki betur á nóttunni og jafnvel daginn líka. Eins og er er engin regla á matartímum nema við reynum að láta líða ca 3 tíma á milli en yfirleitt er það nær 2 tímum.

Ég fer með hann á eftir til meltingarsérfræðings og ég er dauðsfegin að Guðmundur doksi verður búinn að senda honum línu um bakgrunninn hans Gunnars því ég er svo taum í hausnum í dag að ég væri alveg vís til að segja að honum liði bara mjög vel og hafi alltaf gert!

Það er ferlega óþægilegt að vera svona tóm í hausnum. Mér finnst ég ekki geta hugsað almennilega! Gleymi hvað ég var að tala um í miðri setningu og get ekki fyrir mitt litla líf munað eftir öllu sem ég þarf að muna t.d. ef ég þarf að fara í búðina. Stend mig mjög oft að því að standa e-s staðar og muna ekkert hvað ég ætlaði að gera eða tala við manneskju sem ég hringdi í og man ekkert hvað ég ætlaði að segja. GAH! Svo er það mæðin og endalausu aðsvifin en það er klárlega vökvaskortinum að kenna og ég er enn allt of löt við að drekka. Sjálfskipað átak í því líka já!

Skapið á manni mætti alveg vera betra en við Albert verðum bæði cranky ef við erum þreytt. Þannig að við eigum það til að skjóta á hvort annað en sem betur fer erum við góð að tala saman og voða góð við hvort annað svo við hristum þetta fljótt af okkur. En ég hlakka til að sofa! Almennilega! Hvenær sem það verður, þó það verði ekki nema í nokkra klukkutíma samfleytt. Það væri geðveikt. Spurning hvort við ættum að setja Gunnar í sérherbergi, það er vel þreytandi að vekja hann þegar maður byltir sér eða hnerrar. Svo getur verið að ég sé of fljót að bregðast við þegar hann kjökrar á nóttunni og hann læri ekkert self-soothing. En ég get ekki hugsað þetta, pælum í því seinna :)