Colorvision

Ég sé í lit aftur! Elsku skammans pensilínið loksins farið úr kerfinu mínu og orkan að koma til baka. Núna get ég labbað með Gunnar um alla íbúð og það er ekkert mál, en þetta var orðið þannig að Albert bar hann inn á skiptiborð fyrir mig ef það var komið að mér að taka bleiu. Núna löbbum við Gunnar saman um alla íbúð, skoðum allt dótið hans og gluggana og speglana. Honum finnst voða sport að sjá sjálfan sig í speglinum, brosir alltaf að þessu bráðmyndarlega fólki, þó ég efist reyndar um að hann geri sér grein fyrir að hann sé að horfa á sjálfan sig. Mesta sportið er að vera inni á baði, þá getur hann séð sig í hvora áttina sem hann lítur!

Svöng, svöng, svöng. Hvernig er hægt að vera alltaf svöng?? Það er enginn smá munur á mjólkurframleiðslunni hjá mér eftir því hversu dugleg ég er að borða. Þannig að þessa dagana er ég í hálfgerðu eating camp á meðan ég næ mjólkinni aftur upp, sem þýðir að ég er beisiklí alltaf borðandi og nartandi frá morgni til kvölds og meðgöngukílóin eru hér með boðin hjartanlega velkomin. Í fyrrakvöld vildi ég fá extra búst í mjólkina svo ég fékk mér hálfan bjór og smá vatn fyrir svefninn og man alive, ég var að springa í næturgjöfinni! Sængin og rúmið allt orðið blautt og aumingja Gunnar hafði varla undan! "galúbbgalúbbgalúbb" æhh litla skinnið hann er svo sætur þegar hann er að gleypa svona í sig, augun standa alveg á stilkum og hann er svo einbeittur og æstur :P

Mér finnst svo erfitt að Gunnar sé veikur og að ég geti ekkert gert til að hjálpa honum. Eina sem ég hugga mig við er að í mjólkinni minni eru e-r mótefni sem hjálpa honum og auðvitað að hann er í góðum höndum hjá okkur, en mig langar svo að taka þessa sýkingu úr honum! LAGA HANN!! Þoli ekki að sjá hvað honum er stundum illt og hann lítill í sér. Vík burt eyrnabólga / vírus / hvaðsemþúert, þú ert ekki velkomin á þessu heimili! Ég er grabbing for straws og fitjaði upp á hjálmhúfu handa honum. Þannig líður mér eins og ég sé allavega að gera e-ð sem gæti hjálpað honum. :/

Ég get ekki beðið eftir að honum batni og ég geti hætt að vera með hann svona umvafinn í bómull. Mér er illa við að fara með hann í vagninn í þessu veðri (þó það væri sjálfsagt í lagi) þannig að við erum orðin ansi einangruð hérna heimavið, sérstaklega síðan ég fékk sýkinguna. En þetta er samt allt annað líf eftir að ég fór að fá orkuna aftur, núna er ég ekki alveg eins hjálparvana og upp á Albert komin. Þetta var orðið leiðindaástand, mér var illa við að kveinka mér og biðja um hluti en Alberti fannst ég ekkert lasin því ég kvartaði ekki og þá skildi hann ekki í mér að sinna heimilisstörfunum ekki betur. Ég sem hélt það hefði fylgt leiðbeiningabæklingnum mínum að hann ætti að lesa hugsanirnar mínar ;)

Jæja rúmið kallar! Gunnar er búinn að bæta inn næturgjöf yfirleitt um 4 leytið, líklega út af skertri framleiðslu hjá mér og líka til að vinna á veikindunum. Síðan er hann farinn að taka upp á því að vakna fyrr og fyrr á daginn, í morgun vaknaði hann klukkan 6, okkur til mikillar gleeeði. Við reyndum aðeins að halda honum vakandi í kvöld til að færa þetta aftar, sjáum til hvernig það gekk. :)

Væmnivæm

Albert var að syngja fyrir Gunnar svo ég fór á youtube og fann lagið og setti það á:

Albert tók Gunnar upp og dansaði með hann um stofuna og söng með. Fallegasta í heiminum, fann hvernig mér hlýnaði um hjartarætur. Þá fannst mér góð hugmynd að setja þetta lag á:

Albert og Gunnar dönsuðu áfram, Albert snerist í hringi í stofunni og Gunnar horfði heillaður á pabba sinn og var krúttlegur sem ávallt. Þá fór mamman að skæla og dauðsá eftir að hafa sett seinna lagið á og svissaði yfir á hið fyrra. Vel gert hormónar! :D

Love-hate relationship

Ég á í ástar-haturs sambandi við pensilín þessa dagana. Elska hvað það vinnur vel á sýkingunni en haaata hvernig það fer í magann á mér. Ég er alveg farin að geta hreyft mig eins og venjulega, lyft höndinni upp og sett hana til hliðar, bólgan er orðin það lítil. Fæ einstaka stingi í brjóstið en ég held það sé því sýkingin er að fara. Gunnar er hörkuduglegur að sjúga sýkinguna burt og hann er alveg að fá mjólk úr því, þó framleiðslan hafi óneitanlega minnkað. Það verður bara næsta verkefni að breyta því!

En maginn á mér... ómæwoooord. Hann er í ruglinu! Flökurleikinn er búinn að skána mikið að vísu sem betur fer en ég er víst draugaföl í framan þegar hann er að stríða mér. En það er eins og allt magapakkið sé í stríði, allt frá brjóstsviða yfir í ristilkrampa. Batteríin mín klárast voðalega fljótt í þessu ástandi og mér fannst mjög erfitt þegar Albert þurfti að fara út en tímasetningin á veikindunum var heldur klaufaleg hjá okkur; hann var akkúrat búinn að taka að sér að spila (frítt n.b.) á tónleikum og æfingum sem því fylgdi. Sem beeetur fer gátu mamma og Dagný hjálpað með því að koma til mín á meðan hann var í burtu því stundum lá ég bara eins og orkulaust slytti eða þurfti að hanga á klósettinu. Ég get allavega ekki sagt að ég kvíði fyrir því að klára þennan skammt! En það eru bara 4 pillur eftir núna af 20, við mössum það, sérstaklega því núna þarf Albert ekki að fara neitt.

Uppgefnir uppáhalds

Ég er farin að hlakka svo til að fara út í þetta fallega veður! Og bara út úr húsi! Vonandi segir Gestur þegar við förum til hans á þriðjudaginn að Gunnari sé alveg batnað og þá get ég farið með hann út í göngutúr og vonandi fer hann þá að lengja lúrana sína. Hann er aðeins farinn að sofa meira á daginn en samt er eins og hann stilli klukku og vakni alltaf nkl 30 mínútum eftir að hann sofnaði, svo er happa glappa hvort maður geti teygt úr lúrnum með því að hrista/dudda/rugga nógu fjótt. Svo er hann aðeins að fá í magann aftur greyið, örugglega út af sýklalyfjunum :/ 4 pillur eftir, we can do this!

Hverjum þykir sinn fugl fagur og allt það en svei mér þá ég held bara að Gunnar sé krúttlegasta barn í heiminum! Hann hló í fyrradag og aftur í gær og hláturinn skreið innst innst innst inn í mig og bræddi e-ð þar. Fyrst þegar hann hló var ég ein og ég bara táraðist og knúsaði hann endalaust á meðan ég hringdi í Albert sem var skiljanlega svekktur að missa af þessu út af tónleikadæminu. Dagný fékk að heyra hlátur og mamma líka en Albert ekki enn greyið. Núna verðum við bara að fyndna okkur upp til að bæta úr því! En brosin hans kosta ekki mikið sem betur fer, hann splæsir þeim á alla við minnsta tilefni. Bestu brosin eru þegar hann er orðinn saddur og lítur upp brosandi til mín og hjalar. *bráðn* Eða þegar hann er nývaknaður, sérstaklega í vöggunni sinni á morgnana og spjallar við bangsann sinn og ef maður trekkir hann upp (bangsann, augljóslega!) þá skríkir í mínum manni af hamingju að bangsinn hafi loks haft e-ð til málanna að leggja.

Jæja nóg í bili, ég skrifa um Gunnar á nino síðunni og ætla að reyna að halda þessari síðu fyrir mína upplifun af nýja hlutverkinu, mér er strax farið að finnast gaman að líta til baka og rifja upp!