Betra

Fyrir helgi vorum við farin að gefa stráknum D vítamín dropa sem maður á að gefa krílunum frá 4 vikna. Ég las á netinu að þeir gætu farið mjög illa í magann á börnunum svo við prófuðum að hætta að gefa honum þá og þetta er allt annað líf. Jú vissulega grætur hann frekar mikið og á augljóslega erfitt með að kúka (grætur sérstaklega sárt þá) en það er ekki þessi stöööðugi grátur sem var um helgina. Núna náum við augnakontakti við hann aftur og hann splæsir á okkur brosum þegar hann er í stuði.

Við fórum í 6 vikna skoðunina í gær en hann var ekki skoðaður af lækni þar því læknirinn var veikur. Hjúkrunarfræðingurinn vildi samt ekki afboða okkur því það er svo mikilvægt að vigta krílin reglulega. Hún var rosalega ánægð með hann, sagði að hann gæti gert allt sem hann ætti að geta á þessum aldri og ríflega það. Hann var líka algjör sjarmör, brosti og hjalaði og pissaði tvisvar yfir allt. Gubbaði líka hressilega yfir allt gólfið. Þegar hann fór fyrst á vigtina var hann 5,7 kg en svo gubbaði hann og pissaði og mældist þá 5,685. Hann er s.s. búinn að þyngjast um tæp 2 kg á tæpum 6 vikum. Litlu bollunni minni finnst nefninlega ekkert leiðinlegt að fá að borða. Hjúkrunarfræðingurinn ýtti naflanum bara inn (eeewwww!) og sagði að þegar þau (naflaslitin) væru svona stór þá jöfnuðu þau sig oftast bara sjálfkrafa og það væri ekkert sem við ættum að gera öðruvísi.

Það er kvef í stráknum, hann hnerrar og hóstar og er með hor en hann er samt mjög sprækur og dafnar vel. Ætli hann hafi ekki fengið sama kvefið og ég fékk, mér er samt næstum batnað loksins eftir rúma viku, augljóst að ég tek mér langan tíma í þetta og kenni ég slitna svefnum um það.

Eftir læknisheimsóknina kíktum við mæðgin í heimsókn til Láru og bumbunnar sem er að fara að poppa eftir 3 vikur. Við fórum svo í fyrstu búðarferðina hans þegar við kíktum smá í A4 og rúmfó og var hann rosa góður á meðan enda elskar hann að sofa í bílnum og bílstólnum. Það var rosa gott að komast aðeins út og ætla ég að fara að gera meira af þessu, viðra mig svolítið, við höfum bæði gott af því :)

Lára var mjög áhugaverð, en lét ekki eins og kjáni svo hún fékk ekki bros

Hjúkrunarfræðingurinn sagði okkur að ef við fengjum gott móment (lesist: grátlaust) þá ættum við að láta hann liggja á teppi í stofunni. Við skelltum honum á gólfið í dag og það var ekki hægt að sjá annað en að honum líkaði það vel. Pabbinn sótti bangsa fyrir hann til að hafa félagsskap og smellti svo myndum af honum í þessum nýju aðstæðum.

Teppastuð

Það er óendanlega gott að gráturinn er búinn að minnka og mér finnst ég sjá í lit aftur. Kannski hjálpaði líka lúrinn sem ég fékk í gær, en seinnipartinn þá hreinlega lak ég niður í sófann, Albert sótti sængina mína og ég svaf í tæpa 2 tíma takk fyrir! Síðan líður mér líka mikið betur í bakinu en ég var komin með klemmt e-ð í bakið því ég var ekki með nógan stuðning þegar ég var að gefa. Mamma og pabbi gáfu mér risavaxinn brjóstagjafapúða sem ég get mótað eins og hentar og er svo stór að ég get farið í tölvuna á meðan ég gef! Næææs :)

Feðgarnir og púðinn góði

Á morgun fer ég loksins til kvennsa eftir að hafa ýtt því á undan mér skammarlega lengi. Mér er samt hætt að blæða loksins, það blæddi síðast fyrir helgi. En það var alltaf planið að fara í eftirskoðun og ætlum við að splæsa á Ólaf H því eftir að hafa farið í snemmsónar til hans vil ég helst ekkert annað fara! 

Gunni bró kemur svo á morgun og þá er sko heldur betur farið að styttast í jólin. Við erum að leggja lokahönd á undirbúninginn (sem er í rauninni bara að finna jólagjafir!) en við erum ekkert að stressa okkur á að hafa hlutina pörfekt enda held ég að enginn sé að ætlast til þess af okkur. 

Lúrumús með pílur í maganum

Vonandi hringir Gestur á morgun, ef ekki ætlum við að hringja og biðja hann um að bjalla því hjúkrunarfræðingurinn sagði okkur að biðja hann að athuga hvort of þröngur endaþarmur gæti verið vandamálið. Annars erum við bara að hafa það voða kósý litla fjölskyldan og vefjum litla ungann okkur í bómull! Það er víst allt að fyllast á landspítalanum af svona litlum krílum með RS vírusinn og fékk eitt krílið í hópnum minum kíghósta :/ Þannig að við erum ekkert að drífa okkur í stórverslanir með hann, látum duga að kíkja í heimsóknir og smærri verslanir / verslanir með fáu fólki.

Jæja ég finn súúra lykt og litli er búinn að vera að slást við brjóstið núna í nokkrar mínútur svo það þýðir að það er kominn tími á nýja bleiu!

Hanging in there

Ef hann er vakandi, þá er hann grátandi, nema ég sé að gefa honum. Það lekur appelsínugulur vökvi úr rassinum á honum og það er súr lykt úr bleiunum. Naflaslitið er farið að standa lengst út í loftið og fríkar mig út. Hann grætur þar til hann hóstar og það heyrast drungaleg hljóð úr maganum hans. Hann gubbar helling, bæði yfir sjálfan sig og foreldrana. Vill bara sjúga en slæst samt stundum við brjóstið þegar hann þarf að rembast. Hann sefur ekki mikið, vakir mest allan daginn með nokkurra mínútna lúrum hér og þar en sefur á nóttunni, 2 og 2 tíma í einu.

Mottóið okkar þessa dagana

Við hringdum á bráðamóttöku barna kl 1 í nótt til að athuga hvort það væri e-ð sem við gætum gert fyrir hann eftir nokkra klukkutíma af gráti, en svörin voru stuttaraleg og það eina sem við getum gert er að fara til Gests aftur í vikunni og "hang in there" þangað til. Það er ekki neinn ákveðinn tími dags sem hann er verri eða betri, þetta er nokkurn veginn sama ástandið allan sólarhringinn nema á nóttunni virðist hann eiga auðveldara með að sofna og sefur lengur (á daginn er það hátíð að ná 1 klst í einu), þangað til svona níu eða ellefu, þá byrjar ballið aftur.

Bugaðir feðgar

Þessi tími tekur heldur betur á taugarnar. Ég skal alveg taka gráti í nokkra klukkutíma á sólarhring, sér í lagi ef ég veit af hverju hann er og að hann sé í x langan tíma, en svona vesæld allan sólarhringinn reynir virkilega á. Það að hossa honum og rugga eða syngja fyrir hann virkar eiginlega ekki lengur, búbban virðist vera það eina sem róar hann svo ég leyfi honum voða mikið að sofna bara þar og sofa þar svo áfram. Rassinn minn er hressilega dofinn og nipplurnar enda örugglega 10cm langar, en honum virðist líða vel þarna og það er fyrir öllu.

Svona erum við núna

Sjálfstraustið mitt er tæpt þessa dagana og er ég farin að gráta hreinlega með honum í verstu köstunum. Í gær treysti ég mér ekki til að skipta ein á honum því ég fór bara að skæla við að sjá vökvann í bleiunni og naflann skagandi út, rauðan og glóandi. Mig langar svo að laga magann hans, það er svo vont að horfa á hann gráta svona sáran og geta ekkert gert, aftur og aftur og aftur.

Þetta er skrýtinn tími en sem betur fer erum við Albert dugleg að halda utan um hvort annað og við gleymum ekki að njóta hans. Þetta er jú einu sinni jólamánuðurinn og við erum með dásamlegan gullmola til að hugsa um, það kallar maður gott hefði ég haldið. Við erum í góðum höndum hjá Gesti, við erum dugleg og við erum jákvæð. Við ætlum að sigrast á þessu og barnið okkar mun vera það hamingjusamasta í bænum og við montnustu foreldrarnir. Sem betur fer eigum við góða að sem hlúa vel að okkur með aðstoð og fallegum orðum og látum við allt annað sem vind um eyru þjóta enda yfir það hafin og upptekin af öðru.

Hver þarf teppi..

..ef Lúsí er nálægt?

Broskallinn minn

Löng og erfið nótt að baki. Greyið litla grét og rembdist og grét. Glatað að geta ekkert gert fyrir hann. Maður reynir að dúa og hrista og sussa og gefa brjóst en það virðist ekkert duga til. Frá 4.30 til um 8 í morgun var hann svona óvær en svo náði hann loksins að sofna. Samt sér maður að það er e-r óværð í honum þó hann sofi, hann er alltaf að herpast og rembast / gráta upp úr svefni.

Einn dag í einu, það er víst það eina sem dugar. Hálfpartinn vona ég að þetta mjólkurdæmi sé ástæðan fyrir magavandamálinu, því þá er maður kominn með lausn við vandanum. Svo aftur vona ég að svo sé ekki því þá þarf ég ekki að vera með matarræðið mitt undir smásjá og alltaf að fá samviskubit yfir að vera mögulega að borða e-ð skakkt, og auðvitað væri lang best ef þetta væri e-r kveisa sem bara lagast að sjálfu sér og engar áhyggjur af neinu.

Núna er komin vika af mjólkurlausa matarræðinu og hann er allavega ekki orðinn góður þó nillinn sé búinn að minnka. Næsta skref er svo að taka hann alveg af brjósti og ég kvíði því. Ugh ég þoli ekki að vera svona hjálparlaus með þetta!

En inn á milli þegar maginn er til friðs fáum við dásamleg móment með honum þar sem hann brosir út að eyrum. Æðislega sætt að sjá svona stórt bros á svona litlu andliti.

:D

Þær stundir fleyta manni algjörlega í gegnum erfiðu stundirnar. Í gærkvöldi þyrmdi samt yfir mig hvað ég er e-ð vanmáttug í þessu og ég var voða lítil í mér. Mig langar svo innilega mest af öllu að vita hvað er að svo ég geti farið í baráttu-mode og fleygt þessum kvilla lengst út á hafsauga.

Einn dag í einu, einn mjólkurlausan bita í einu og einn rembing í einu. We can do this!

Einn dagur í einu

Gestur Pálsson er frábær læknir. Við komumst að hjá honum í síðustu viku og hann er búinn að hringja í mig nánast upp á dag til að fylgja eftir og athuga hvernig stráknum líður, meira að segja um helgina. Staðan er núna sú að litli er enn órólegur, vill yfirleitt ekki vera lagður niður heldur að maður haldi á honum og ruggi eða hristi. Hann er kominn með naflaslit af orginu greyið og það er alveg að fara með mig, mér finnst svo icky að sjá það :S En það er víst ekkert sem við getum gert við því, Gestur segir að þetta muni lagast þegar hann hættir að vera svona óvær. 

Hann orgar oft mjög mikið þegar ég er að gefa honum því þá reynir hann að kúka og það gengur e-ð illa. Síðustu vikuna er hann búinn að vera að fá niðurgang, bara glær/gulur vökvi úr rassinum á honum og fullt af prumpum, en svo einu sinni á dag kemur sprengja þar sem bleian hefur vart undan. Síðan er liturinn búinn að vera að breytast aðeins, í staðinn fyrir karrýgulu kotasæluna er liturinn stundum græn/brúnn. En Gestur fylgist vel með og ætlar að hitta okkur seinna í vikunni.

Steinsofandi á mánaðar afmælinu sínu

Gestur sagði að það gætu verið nokkrar ástæður fyrir óróleikanum en góðu fréttirnar eru að hann er ekki kveisubarn (colic). Í fyrsta lagi gæti verið að hann sé bara með e-a leiðindapest, sem gæti passað því hann er búinn að vera mjög stíflaður í nebbanum og hóstar mikið. Svo gæti líka verið að hann væri með sýkingu í görninni. Gest grunar að hann þoli ekki að ég borði mjólkurvörur svo ég má ekki borða neitt sem inniheldur kúamjólkurafurð þessa dagana. Að lokum gæti hreinlega verið að hann þoli ekki mjólkina mína og til að tékka á því þarf ég að taka hann af brjósti í smá tíma og mjólka mig á meðan til að halda henni við. Úff hvað ég vona að það sé ekki tilfellið. 

En hann drekkur vel og þyngist eins og enginn sé morgundagurinn. Mig einmitt dreymdi í nótt að hann væri orðinn 9 kg og drykki alla drykki sem hann komst í færi við, t.a.m. svala og vatn. Svo þurfti ég líka að bursta skóna hjá 3 læknum ef mig langaði að tala við Gest. Skemmtilegt!

Lúsí fer ekki langt þó ég sé að gefa litla!

Þannig að þessa dagana les ég aftan á allar vörur og spái í hvern einasta bita sem ég tek. Ég var ekkert smá sátt með að mega borða snúð (hvern hefði grunað að það væri engin mjólk í snúðum?!) en af því að ég hef ekki kynnt mér nógu vel allt sem ég má borða þá er matarræðið ansi einhæft þessa dagana! Þurrt brauð með banana á morgnana, ávextir yfir daginn og rúsínukökur í massavís. Heill sé smjörlíki að vera ekki mjólkurafurð! Á afmælinu mínu fékk ég svo rosa góðan Saffran kjúlla án sósu og hjónabandssælu og var mjög sátt með það þó sælan bragðist óneitanlega betur með glasi af ískaldri mjólk. 

Á laugardaginn byrjuðum við daginn á að fá fullt af vinkonum mínum í afmælishádegismat. Það var alveg æði og litla fannst það ekki leiðinlegt heldur, Dagný "stjúpmamma" vildi helst ekki leggja hann frá sér enda var hann alveg sem bráðnaður í fanginu hennar. Hann fékk svo smá að ganga á milli og svei mér þá ef hann kveikti ekki undir klingi í nokkrum eggjastokkum! Um kvöldið fengum við boðsmiða að sjá Frostrósir í Hörpu og eftir smá ákvarðanakvíða þá ákváðum við að skella okkur og setja drenginn í pössun í fyrsta sinn. Dagný tók að sér verkið og þó hann hafi heldur betur látið hana hafa fyrir sér þá gekk það rosa vel og þá er það æðislegt að vita að við getum greinilega sett hann í pössun í framtíðinni. Hún gekk um gólf með hann, hossaði honum og söng og gaf honum svo úr pela smá mjólk sem ég hafði handmjólkað fyrr um kvöldið. Næst þegar hann fer í pössun ætla ég samt að vera búin að redda mjólkunarapparati því átsa það er ekki gott að flýta sér að handmjólka sig!

Það var æðislegt að fara aðeins út og vera 2 ein saman og vita af litla í góðum höndum. Síðasta mánuðinn hef ég náttúrulega sama og ekkert farið út, nema þá í Nettó eða Bónus eða kannski til mömmu og pabba. Ég var ansi ryðguð í að setja á mig augnskugga en það var rosa hressandi að fara í föt sem maður vill ekki fá ælubletti í, greiða sér og fara á smá "deit" saman. Óneitanlega var smá erfitt í bílnum á leiðinni frá Dagnýju að horfa á beisið tómt í aftursætinu og það voru alveg einhver tár sem hefðu viljað komast út nema ég harðbannaði þeim það því ég var bæði með ælæner OG maskara! :P En ég jafnaði mig fljótt á þessari hormónasveiflu og það hjálpaði helling að Dagný sendi okkur update með smsi mjög reglulega yfir kvöldið. 

Út í fyrsta sinn post baby, í Eldborgarsal Hörpu

Mér tókst reyndar að ná mér í e-a kvefvitleysu svo ég er búin að vera ansi skítleg síðan um helgina. Bara þetta týpíska, eyrna- og hálsbólga, beinverkir og hiti. Ossalega skemmtilegt. Versta finnst mér kvefið sjálft í andlitinu, augun bólgin og nefið rautt en sem betur fer á ég Nezeril sem er besti vinur minn í þessu ástandi! Litli sefur yfirleitt ekki lengur en í 2 tíma í einu á nóttunni og þá tekur við >klst gjöf og bleiuskiptingar og ég finn að svona slitinn svefn lætur mér vera lengur að batna en venjulega. Albert er á fullu í prófum þannig að ég reyni að gefa honum sem mest næði og góðan nætursvefn þó mig langi stundum mest að biðja hann um að þjóna mér um allt í þessu ástandi! :D

Feðgarnir að spjalla og Lúsí ekki langt undan

Inn á milli þegar hann er verkjalaus fáum við æðislegar stundir með litla. Hann svoleiðis spreðar brosunum á okkur og er að byrja að hjala. Honum finnst æðislegt að horfa á hluti með miklum kontrast og getur starað heillengi á fleti sem eru annað hvort hvítir með svörtum bakgrunni eða öfugt. Það þarf ekki mikið til að skemmta drengnum! Svo er hann orðinn svaka duglegur í að halda höfði, reyndar var hann byrjaður á því nokkurra daga gamall en núna er hann farinn að halda lengur og lengur í einu.

Duglegur að halda höfði og pabbinn ekkert smá montinn!

Hann á það til að vaka alveg svakalega mikið yfir daginn og þá verður manni lítið úr verki og jólaundirbúningurinn situr á hakanum. T.d. í gær þá vakti hann frá 12-20 með smá lúrum inn á milli. Nóg að gera hjá okkur! Það er nefninlega þannig að hann sofnar hjá okkur en vaknar alltaf eftir nokkrar mínútur eða um leið og maður leggur hann frá sér. Þannig að við leyfum honum bara að lúra í fanginu okkar :)

Montin amma

Í gær var mamma með hann í fanginu á meðan við hjúin elduðum okkur gúrmei súpu. Mömmu fannst það ekkert leiðinlegt held ég, hún var líka búin að baða hann með mér en það er ekkert smá krúttlegt hvað honum finnst gott að fara í bað. Handklæðið er svo allt í lagi (ekki eins skemmtilegt og baðið) en bleian er yfirleitt frekar leiðinleg en það að fara í ermar er klárlega það allra leiðinlegasta.

Kúrustund

Jæja best að fara að segja þetta gott, ég heyri að bleian er að fá fyrir ferðina svo ég þarf að sinna drengnum, sem er búinn að lúra í vöggunni í næstum 2 tíma núna! (jeij!) Í kvöld ætlum við að horfa á bíómynd og mun ég væntanlega gomma í mig suðusúkkulaði og hlaupi en það tvennt heldur mér og nartþörfinni minni alveg á floti þessa dagana. Ein mynd að lokum því  hann var svo sætur í morgun eftir að ég gaf honum uppi í rúmi.

Kúrumús

Gráti grát

Aumingja litla músin mín er búinn að gráta og gráta undanfarna daga. Við töluðum við hjúkrunarfræðing í gær sem vildi fá hann niðureftir í vigtun til að vera viss um að hann væri að fá nógu mikið og þyngjast nóg. Litli maðurinn er orðinn tæp 5kg svo hann er að þyngjast feikinóg og er jafnvel að fá aðeins of mikið. Hún heldur að hann sé að detta í ungbarnakveisupakkann og sagði okkur að panta tíma hjá lækni sem sérhæfir sig í því. Mikið svakalega vona ég að þetta sé tilfallandi hjá litla okkar og að hann sé ekki kveisubarn! En t.d. í gær þá náði hann að sofa kannski samtals í 1 klst frá 9 um morguninn til 16 um daginn og grét þar á milli. Svakalega vont að sjá hann gráta svona, hann verður eldrauður í framan og maginn grjótharður. Svo kreistist svoleiðis gráturinn upp úr honum og mömmuhjartað brotnar :(

Hann nær að sofna ef maður hossar honum og bankar

Við erum búin að þróa með okkur alls konar ráð til að láta honum líða betur, best virkar að hossa honum duglega eða sveifla til og frá. Stundum setjum við kranann á fulla bunu eða blöstum tónlist fyrir hann og þá róast hann. Bílstóllinn stendur líka fyrir sínu, það er gott að rugga honum í honum eða taka hann upp og sveifla honum til og frá því ef hann sofnar þá er hægt að leggja hann niður og leyfa honum að sofa þar. Moby Wrappið hefur líka verið að reynast okkur mjög vel, það nær yfirleitt að róa hann niður ef maður labbar um og dúar vel í hnjánum.

Gott að vera í Moby, Krummi stressar sig ekkert á orginu.

Þannig að þessa dagana eyðum við deginum að mestu leyti í að hrista og hugga og banka og dúa. Æhh, núna t.d. er hann búinn að vera að lúra í vöggunni í um klst. og núna hrín af og til í honum og hann stynur og hóstar. Svo grætur hann smá og ég er nokkrum sinnum búin að standa upp til að hugga hann en þá sofnar hann aftur. OHH mig langar svo að LAGA það sem er að hrjá hann!

En greyið litla er oft alveg búinn á því eftir öll átökin og þá finnst foreldrunum ekki leiðinlegt að taka myndir af honum!

Uppgefin lítil mús

Ég er samt að vona að þetta sem er að hrjá hann sé tilfallandi magakveisa. Ég vaknaði nokkrum sinnum í nótt því mér var svo illt í maganum og svo var mamma að hringja og hún er komin með í magann líka. Mikið væri það óskandi!

Hjúkrunarfræðingurinn sem við töluðum við í gær var alveg yndisleg, skoðaði hann í bak og fyrir og eins og flest allir heilbrigðisstarfsmenn sem hafa skoðað hann kommentaði hún á hvað hann væri sterkur. Sterkur og hraustlegur. Jeij :)

Chilla hjá Dagnýju frænku

Inn á milli náum við sambandi við hann, kannski þegar hann er nýbúinn að bomba í bleiuna sína og þær stundir eru dásamlegar. Rétt áðan hélt Albert á honum og söng fyrir hann svo skemmtilega að litli brosti sínu blíðasta en fyrsta aaalvöru brosið (100% ekki magabros) kom 30. nóvember eftir afmælið hennar mömmu.

Hér er hann að hlusta á pabba sinn syngja stefið úr Malt og Appelín auglýsingunni

Og hér er hann að brosa til pabbans :)

Hjúkrunarfræðingurinn sagði að matarræðið mitt hefði að öllum líkindum ekkert með magaverkinn hans að gera, en bara til öryggis ætti ég að prófa að taka út mjólkurvörur í eina viku. Það er hægara sagt en gert! Svo stakk hún líka upp á að við prófuðum Pussicat snuð en hingað til hefur gengið mjög illa að venja hann við snuðið. Hann kúgast bara og verður pirraður og hristir höfuðið. En við gefumst ekki upp, ónei!

Jólabolla

Uss hvað ég á eftir að vera lengi að koma mér aftur í form eftir meðgönguna. Það tekur því ekki fyrir okkur að ganga frá ísskeiðinni í skúffuna því hún er í stöðugri notkun. Ég geri ekkert annað en að baka og borða og borða smá meira! En veistu, mér er alveg sama! Þetta er ofur, ofur kósý og ég elska þetta. Reyndar finn ég hvað ég leita í óhollustuna ef ég er þreytt, þannig að kannski er von um að ég hætti þessu rugli þegar það er komin aðeins meiri regla hjá okkur, þegar ég og litli erum farin að kunna betur hvort á annað. Here's hopin'!

Obboslega sybbinn

Aumingja litli strákurinn minn, hann gubbar og gubbar. Síðasta sólarhringinn held ég að hann hafi verið að taka e-n vaxtakipp því hann vildi hvergi annars staðar vera en á brjóstinu og svaf svo í max 2 klst inn á milli. Úff... Smá þreyta hérna megin! En það gubbast alveg svaka upp úr honum, yfirleitt er það að leka bara úr munninum hans en í dag er það alveg að skjótast út, hvítir kekkir og svona. Mikið hlakka ég til þegar magaopið hans er orðið aðeins þrengra!

Mamma á afmæli í dag og hann fór í sína fyrstu heimsókn til hennar í kvöld og það var æðislegt! Ég var búin að baka afmælisköku handa henni og hún eldaði dýrindis lasagne fyrir okkur Albert, pabba, Stínu og stelpurnar. Slurp og rop! Eftir matinn hittum við svo Gunna á Skype en litli svaf megnið af þessu öllu frá sér, kúkaði svo vel og vandlega og skammaðist smá í ömmu sinni og afa.

(m)ammælisbarnið, alsæl að kjassa dóttursoninn

Það er svo fyndið að knúsa hann þegar hann er svona dúðaður, alveg eins og að knúsa púða!

Áður en við fórum til mömmu henti ég í tvöfalda uppskrift af rúsínukökum. Ó mæ word hvað þær eru góðar. Albert hafði aldrei smakkað þær áður, en í dag sá hann ljósið. Ég er hrædd um að ég þurfi að baka meira af þeim næstu helgi!

Ég er ekki enn farin að taka lyf við eymslunum í búbbunum, en hjúkrunarfræðingurinn vill meina að ég sé með sveppasýkingu. Kaupi lyf á morgun og athuga hvort þetta fari ekki að skána. Þetta samt háir mér lítið sem ekkert því þetta er alltaf bara sárt fyrst þegar ég legg hann á, en svo er eins og ég dofni alveg og finn ekki fyrir þessu. Nema auðvitað þegar litli sýgur sig fastan og slítur sig svo frá. Áiiiiii! Vá hvað losunarviðbragðið getur verið sárt! Ég var reyndar að lesa í gær að það væri bara svona til að byrja með og svo hætti maður að finna fyrir því. Vona það! En eftir helgi ætla ég að panta tíma hjá kvennsa því mér til mikilla vonbrigða er blæðingin enn ekki hætt. :/

Í dag fór ég í fyrsta sinn út EIN. Mig vantaði egg í baksturinn, litli var sofnaður hjá Alberti svo ég skaust út í Nettó. Það var skrýtið! Allt í einu aaalein, ég sem hef ekki verið ein í marga mánuði! En það var hressandi, þó það hafi kannski ekki verið alveg eins gaman fyrir Albert því litli fór að orga um LEIÐ og ég labbaði út úr dyrunum. :P En Albert er með vopn á hann sem ég hef ekki (ég hef samt búbburnar þannig að ég kvarta ekki!) og það er röddin hans. Það er alveg magnað að fylgjast með þeim þegar Albert er að róa hann niður, syngur hástöfum e-ð lag (oddly enough er það oft hæ hó jibbí jeij, það er kominn 17. júní) og litli bráðnar í fanginu á honum. Oftast er líka nóg fyrir Albert að gera hreinlega einn tón, nokkuð háan og djúpan, og það slekkur alveg í honum.

Á dögum eins og þessum, þar sem ég er fáránlega lítið sofin eftir laaangar og margar gjafir í nótt og litli mjög órólegur, þá er ég mjööög fegin að vera með moby wrap og bílstólinn. Um leið og maður bindur hann á sig í wrappinu þá slokknar á honum og hann sofnar. Æðislegt! Og bílstóllinn er svo miklu þægilegri en vaggan því hann gubbar mikið minna í honum og það er hægt að taka hann upp og sveifla til og frá og þá sofnar hann yfirleitt um leið. Love it.

Lúra í bílstólnum með teppið sitt og spilabangsann sinn

Jæja ég ætla að fara að segja þetta gott... Ég er nefninlega að horfa á X-factor á meðan ég er að skrifa og nú fara hlutirnir að vera spennandi! En ég býst fastlega við að þessi texti sé samhengislaus og all over hjá mér :P Mér heyrist líka litli vera að vakna, svo það er best að hlaupa til og ná í snakkið áður en ég þarf að gefa aftur!
Kv. Jólabollan

Gubbigubb

3 vikur í dag. Ómæ ómæ! Einu skiptin sem ég hef farið út úr húsi á þessum 3 vikum eru í 4 læknisheimsóknir og til baka, nema í gær að þá fór ég í BÓNUS líka (eftir doksa) á meðan Albert beið út í bíl með litla. Það er aldeilis!

Bólurnar eru alveg farnar. Þær tóku um viku að fara alveg (mjólkurmeðferðin hjálpaði helling held ég) og það var eins og þær hefðu hreinlega þornað upp! Þær skildu eftir sig smá þurra húð sem flagnaði af en ég var ekkert að bera neitt meira á andlitið á honum.

Í lok síðustu viku var litli svakalega stíflaður í nefinu og mikið af slími ofan í honum. Svo mikið af slími að það háði honum við að drekka og anda. Ég var kannski að gefa honum og hann búinn að safna í sopa en þá náði hann ekki andanum og lét sopan gossa niður til að anda með munninum. Svo var hann mikið að hnerra og hósta líka. Við töluðum við hjúkrunarfræðinginn sem vildi að við færum með hann til doksa því hana grunaði astma. Sjokk. Við fengum tíma um kvöldið og eftir að vera með kvíðahnút í maganum allan daginn var okkur mjög létt þegar doksi sagði að hann væri EKKI með astma og að lungun hljómuðu mjög vel. WOOHOO! Hún sagði okkur að nota saltvatnið í nefið til að losa slímið, hann væri mögulega með þröngar nasir (eða nasagöng eða hvað þetta heitir) og þess vegna safnaðist slím fyrir. Hún sagði okkur að hætta með Skírni dropana, hann væri allt of lítill í þá og að það væri bara þannig að sum börn fengju pílur í magann, that's life.

Gott að sofa svona í kjöltunni, Lúsí finnst það líka.

Maginn hélt áfram að bögga litla, hann var búinn að vera endalaust argur í gjöfunum en vildi samt bara sjúga. Hann gubbaði eins og enginn væri morgundagurinn, meðan ég var að gefa honum, beint eftir gjafir og allt þar á milli, jafnvel 2 klst seinna þegar hann var steinsofandi. Svo var hann alltaf að hósta og smjatta og var augljóslega að fá pílur í magann, henti höfðinu aftur, varð eldrauður í framan og harður eins og spíta á meðan hann rembdist. Verst var að sjá hann fá pílurnar þegar hann var sofandi því þá grætur hann sáran í smá stund áður en hann róast og sofnar aftur. Þannig að við hringdum í doksa á sunnudagskvöldið, hann sagði að þetta væri bakflæði og að við þyrftum að hafa hátt undir höfði hjá honum og ekki leggja hann strax útaf eftir gjafir. Hann sagði okkur að sjá hvernig nóttin yrði og heyra svo í heilsugæslunni daginn eftir ef hann væri ekki skárri, og fá þá áframvísun til læknis. Nóttin var löng, hann vildi bara vera í fanginu og orgaði ef hann var settur í vögguna, þó hún væri komin með góðan halla! Þannig að á mánudeginum hringdum við í hjúkrunarfræðinginn og hana grunaði að hann væri að fá of mikið og bað okkur að koma deginum eftir með hann í viktun.

Ekkert stressaður fyrir læknisheimsókn

Á þriðjudeginum (í gær) fórum við með hann í viktun og hann er orðinn 4.580g og er að þyngjast eðlilega. Læknir kom og skoðaði hann og niðurstaðan var að hann er hraustur og flottur strákur sem er með bakflæði út af of víðu magaopi sem á að þrengjast með tímanum. Þangað til þá verðum við að passa að hafa hátt undir höfði hjá honum, ropa hann vel og vandlega eftir gjafir og ekki leggja hann útaf strax eftir gjafir. Svo verðum við bara að vera með taubleiurnar á lofti því þetta ælustand er komið til að vera næstu vikurnar, við þurfum bara að "hang in there" og reyna að láta honum líða sem best meðan þetta líður hjá.

Það er yfirleitt hægt að svæfa hann ef hann fær að sofna út frá gjöfinni uppi í rúmi hjá okkur.

Þannig er nú það! Það er voða vont að hlusta á hann kveinka sér og sjá þegar hann fær gusuna upp í sig ef hann er sofandi. Svo gubbast líka í nefið á honum þannig að það er alltaf að stíflast en við erum með saltvatnsdropa til að losa um það.

Hann sefur alveg ágætlega mikið þó síðustu nætur hafi verið erfiðar, hann vill bara vera í fanginu á okkur og grætur ef við leggjum hann niður. Hann sefur best í bílstólnum og t.d. í gærkvöldi eftir að við vorum búin að ströggla í 3 tíma við að láta honum líða betur þá sofnaði hann loksins í stólnum eftir að Albert var búinn að taka gott workout í að sveifla honum fram og til baka.

Stundirnar þegar maginn lætur hann í friði eru dásamlegar. Hann er orðinn svo athugull og skýr og ég er sannfærð um að það sé mjög stutt í fyrsta alvöru brosið. Hann er auðvitað búinn að dæla í okkur magabrosum sem bræða mann alveg niður í gólf en við bíðum spennt eftir fyrsta alvöru alvöru, það á víst að koma í kring um 1 mánaðar.

Krúttubollan mín komin með keppnis undirhöku!

Ég hef það rosa gott, blæðingin virðist reyndar engan endi ætla að taka og vill hjúkrunarfræðingurinn að ég panti mér tíma hjá kvennsa ef þetta heldur áfram en ég held að þetta hljóti að fara að klárast að sjálfu sér! Síðan lét hún mig halda áfram að taka járn, en ég hætti því við fæðinguna því ég hélt að það væri óþarfi en það er ekki eðlilegt að vera endalaust að sortna fyrir augum og jafnvel plompsast á gólfið og vera heppin að hafa ekki dottið á sjónvarpshillurnar! :$ Síðan ætla ég að fara aftur að taka Omega+D og vera vel vítamínuð :)

Jæja litli er að rumska í vöggunni sinni svo ég fer að segja þetta gott. Kósýdagur í dag, Albert fór bara í 1 tíma í morgun og verður svo heima með okkur í aaallan dag sem er æðisleg tilbreyting því ég er mikið búin að vera ein með hann. Stína systir kíkti í heimsókn áðan, þvottavélin er að smjatta á krúttlegum fötum og mamma ætlar að kíkja til okkar á eftir. Við höfum það alveg hreint afskaplega gott. :) Bæ í bili!

Brjóst-amjólk, allan daginn út um bæinn, brjóst-amjólk

Mér er um og ó! Nei samt ekki, ég tek hattinn ofan af fyrir henni! Það virðist vera sem hún sé lækningin við öllum heimsins vandamálum sem geta hrjáð litlu krílin. Eins og sést í síðasta pósti var litli orðinn nánast afmyndaður í framan (smá dramatísering) því hann var svo útgrafinn af bólum. Ég prófaði síðustu 2 morgna að smyrja brjóstamjólk á bólurnar (las e-s staðar að það ætti að hjálpa) og viti menn, það er ALLLLT annað að sjá barnið. Risa bóluklasar með fullt af hvítum toppum hreinlega þornuðu upp, núna eru bara rauðir blettir hér og þar um andlitið, en ég hef fulla trú á að þeir hverfi því ég stóð við mitt og kreisti ekki eina einustu bólu. Það getur vel verið hrein tilviljun að bólurnar hafi látið sig hverfa á sama tíma og ég prófaði þetta með mjólkina, en mér finnst hún samt sem áður vera algjört kraftaverkatól.

Litla bollan mín, miklu skárri af bólunum en samt ekki viss hvað honum finnst um myndatökuna....

Versta er að hún er út um allt. Litli slubbar svolítið vel þegar hann drekkur svo taubleiurnar hrannast upp í þvottakörfunni, svo gubbar hann henni iðulega á okkur foreldrana. Síðan eru öll fötin mín og rúmföt útötuð í henni og mér finnst ég vera öll útsmurð. Ég á fastlega von á því að þetta sé takmarkað tímabil á meðan við náum betri tökum á þessu öllu saman, eða ég ætla rétt að vona það! :D Síðan þarf ég að endurskoða fataskápinn minn með tilliti til gjafarinnar því eins og er finnst mér finnst ég vera í svona 3-4 átfittum sem ég rótera dag frá degi.

Albert vigtaði hann (með því að fara á vigtina sjálfur svo þetta er ekkert hárnákvæmt) í gær og þá var hann búinn að þyngjast um hálft kíló. Hálft kíló!! Bollabollabolla :P Það er eins og Albert myndi bæta á sig 10 kg á nokkrum dögum. Vel gert búbbur! En það virðist hafa verið rétt sem hjúkrunarfræðingurinn sagði, að hann hafi hreinlega verið að fá of mikið, því við erum farin að lengja bilið milli gjafa núna og þvílíkur munur á barninu! Hann sefur, vaknar til að súpa og skoða heiminn og sefur svo meira. Æðislegur.

Í dag er hann tveggja vikna. Ég bakaði kryddbrauð og jóla-randaköku í tilefni dagsins. Svo buðum við pabba í mat og það er ekkert smá krúttlegt að sjá hvað pabbi er skotinn í stráknum en finnst hann enn voða voða brothættur.

Afinn og dóttursonurinn

Mér er alveg batnað, þetta var greinilega e-r 24 tíma pest sem ég náði mér í. Ég var mjög slöpp í gærkvöldi og þetta minnti mig óþægilega mikið á aðdraganda fæðingarinnar en ég náði að hvílast vel í nótt og lengi og hlóð batteríin í topp.

Litli var með svo stíflað nef í morgun að við gáfum hofum saltvatns"ampúlu" í nefið og þó hann væri mjög svo ekki hrifinn af því (og lét skoðun sína mjög skýrt í ljós) þá snarvirkaði það. Skírnir droparnir virðast líka vera að virka því prump og rop eru mikið viðráðanlegri en þau voru. Svo tók hann sig til og nillaði yfir pabba sinn í kvöld og pissaði bunu upp í loftið þegar mamman kom til að bjarga pabbanum. Afanum fannst mjög gaman að sjá hann stríða okkur foreldrunum svona.

Lasni dagurinn

Mamman lasin í dag, magapest. Svaf lítið í nótt út af henni og líður frekar skítlega (pun intended!). Er með massívan höfuðverk með þessu og er annað hvort allt of heitt eða kalt. Stuð í bænum.

Fæ alltaf af og til sára stingi í brjóstin, veit ekki af hverju það er en ég held það gæti verið ef mjólkin er að streyma inn.

Sætasta puttanum tekst alltaf að troða sér úr náttserknum.

Við hringdum í hjúkrunarfræðinginn í morgun út af litla og magapílunum hans. Hún sagði að hann væri mögulega að fá of mikið og að ég ætti að treina bilið milli gjafa í allavega 2-3 klst en eins og er þá eyðir hann megninu af vökutímanum í að drekka. Framleiðslan hjá mér er alveg á fullu og litla greyið gubbar svo bara þegar hann er búinn að drekka, greinilega stútfullur af mjólk. Albert vigtaði hann áðan og hann er búinn að þyngjast um hálft kíló frá því í 5 daga skoðuninni! Hann fær greinilega gott að borða :)

Litli bollu-bóli með aðra brúnina upp

Albert keypti dropa fyrir hann í jurtaapóteki, þeir heita Skírnir og við eigum að gefa honum þá fyrir gjafir og þeir eiga að róa magann. En hann er líka að hósta og með slatta af slími ofan í sér og vildi hjúkrunarfræðingurinn að við kæmum með hann í skoðun ef hann verður ekki skárri á morgun. Fingers crossed.

Augað hans er ekkert að skána, í fyrramálið ætla ég að prófa að setja brjóstamjólk í það því það virkaði hjá Kristjáni hennar Arndísar.

Lúsí er rosalega hrifin af augnmeðalinu!

Það er erfitt að treina bilið á milli gjafa því hann er svo vanur að drekka stöðugt en Albert gengur um gólf með hann á öxlinni og heijjar og hóar þar til hann róast. Núna vonum við bara það besta með gjafirnar og dropana og að þessi magakveisa mín láti sig hverfa á núll-einni!

Ljúfa lífið

Litli sefur vært í vöggunni og ég sit í stofunni og hlusta á Hjálma á meðan Lúsí lúrir við hliðina á mér. Mikið svakalega hef ég það gott :) Albert fór í skólann í morgun, ég var smá stressuð að vera ein með hann í marga klukkutíma í fyrsta sinn en það gekk voða vel. Ég er smá syfjuð eftir nóttina en ég tími ekki fyrir mitt litla líf að fara að sofa!

Hér eru nokkrir punktar um það sem hefur á daga okkar drifið síðan síðast:

• Við böðuðum hann án aðstoðar ljósu og hann kom ekki með eina einustu kvörtun, líkaði baðið mjög vel. Ég setti smá kókosolíu út í vatnið því hann er svo þurr að húðin er að flagna og hann var svo mjúkur og dásamlegur eftir baðið.
• Naflastúfurinn datt af þegar hann var viku gamall. Auðvitað meðan klígjugjarna ég var að skipta á honum. Ég fríkaði smá og kallaði á Albert (mörgum sinnum) sem kom hlaupandi mér til bjargar, þreif svæðið og henti stúfnum. Núna er litli með mjög krúttlegan nafla en það blæddi samt smá úr honum eftir þetta.
• Hann er allur orðinn útsteyptur í hormónabólum í framan. Litla pizzafeisið mitt. Það fer alveg með mig að sjá hann svona, en ég vona að hann finni ekki fyrir þeim. Við pössum okkur að hafa hann í scratch mittens sem hann fékk frá Dagnýju frænku svo hann klóri enga bólu og fái ör. Ég sit aftur á puttunum því ég LOFA að þrátt fyrir mikla freistingu mun ég ekki kreista eina einustu.
• Sýkingin í auganu er enn ekki farin. Við þrífum augað samviskusamlega alltaf þegar það kemur gröftur og setjum lyfið í augað hans 2x á dag við litla hrifningu hans.
• Síðustu 3 daga hefur hann verið að fá pílur í magann og það fer alveg með hjartað mitt að sjá hann engjast. Stundum hálf grætur hann upp úr svefni, allur saman herptur, eldrauður í framann en sofnar svo aftur. Úff... En hann er rosa duglegur að kúka og er dásemdin ein ef hann er ekki pirraður í maganum, hjalar og skoðar heiminn.
• Hann fékk smá bruna í nárann í gær í húðfellingu. Albert keypti kartöflumjöl og núna verður þessum bruna sagt stríð á hendur, Ósk-style. Mafakka!
• Albert er enn betri pabbi en mig hefði grunað og þá er sko mikið sagt. Ég elska að horfa á þá 2 saman og sérstaklega þegar litli er órólegur og Albert syngur hástöfum fyrir hann til að róa hann eða sveiflar honum til hliðanna og segir heijja hóóóa, það toppar krúttskalann.

Sæta músin mín

• Brjóstagjöfin gengur rosa vel en ég á alltaf í smá erfiðleikum með að muna hvorum megin ég gaf honum síðast, Albert man það sem betur fer alltaf. Svo veit ég aldrei hvenær hann er búinn úr brjóstinu en það er einmitt mikilvægt að hann nái að klára áður en honum er boðið hitt svo hann fái rjóma líka, ekki bara undanrennu.
• Ef ég legg hann á annað brjóstið þá fossar úr hinu á meðan ef það er langt síðan (2 klst+) hann fékk úr því síðast.
• Við fórum með hann í heyrnamælingu og hann stóðst hana með prýði og svaf allan tímann, vaknaði ekki einu sinni þegar við vorum komin heim og ég búin að klæða hann úr og leggja hann í vögguna.
• Það er rosalega þægilegt hvað hann er ekki hvekktur. Í gær t.d. þá rúllaði ég honum inn í eldhús (í vöggunni) og fór að baka og hann kippti sér ekkert upp við það þó kraninn, örbylgjuofninn, kitchenaidin og handþeytarinn létu í sér heyra. Lúrði bara áfram. Love him.
• Á nóttunni sefur hann ýmist í vöggunni eða uppí hjá okkur. Fer eftir því hvort ég hafi nennu í að leggja hann aftur og aftur í vögguna eða hvort mig langi í auðveldu leiðina þar sem hann liggur uppí, ég gef honum, hann sofnar, ég rúlla honum á bakið og hann sefur áfram.
• Nætur 2 og 3 heima var ég í svarta lazyboy stólnum frá Stínu því hann vildi bara vera á brjóstinu og orgaði ef ég lagi hann frá mér. Þá fór ég bara fram og "svaf" sitjandi með hann á búbbunni. Mikið er ég fegin að þess þarf ekki lengur!
• Mjaðmirnar mínar eru allar að koma til, finn samt vel að ég þarf að passa líkamsstöðuna hvort sem ég stend, ligg eða sit til að forðast skrýtna smelli eða verki.
• Það er loksins að hætta að blæða og ég er alveg hætt að finna fyrir samdráttarverkjum en finn samt stundum til í klofinu ef ég þarf að standa, það er samt orðið miklu skárra bara í dag og í gær og ég er líka farin að geta setið á venjulegum stólum.
• Ljósan sagði okkur að greiða honum oft til að örva hársvörðinn og forðast þannig skán, en ég þori það ekki núna því hann fær bólurnar líka í hársvörðinn og ég vil ekki poppa þær með greiðunni. Við verðum þá bara að díla við skánina þegar hún kemur.
• Hann grætur sára lítið. Honum finnst ekki gaman að láta skipta á sér og hann er ekki sá þolinmóðasti að bíða eftir búbbu en yfirleitt lætur hann smá kvart og kvein nægja og er frekar spar (sem betur fer!) á gráturinn.
• Ég gæti starað á hann endalaust. Og strokið honum. Og þefað af honum. Og kysst hann. Og fiktað í litlu puttunum og tánum. Og hlegið að svipunum hans.
• Hann er mjög oft með krumpur á enninu og dregur iðulega aðra augnabrúnina upp og minnir mig alltaf á Johnny Bravo!

"Hey there little lady!"

Jæja hann er aðeins farinn að rumska og leita litli stubburinn, og meira að segja bomba smá í bleiuna sína þannig að það er kominn tími á mig! 

Kv. hamingjusama væmna gellan :)

Fyrsta vikan

Sonur minn var vikugamall í gær. Vá!

Besta tilfinning í heiminum

Fyrstu nóttina heima svaf hann alveg eins og draumur, vaknaði auðvitað til að súpa og svona en var voða chillaður á því. Síðan af því að brjóstamjólkin kom ekki fyrr en á 3. degi og af því að hann var frekar latur á búbbunni þá fékk hann gulu. Sem þýðir að hann varð enn latari og ég þurfti að handmjólka mig í staupglas og nota sprautu til að koma því ofan í hann því hann sofnaði alltaf um leið og ég byrjaði að gefa honum. Það var ekki þægilegt, en keppnisskapið í mér blossaði upp og ég mjólkaði mig eins og vindurinn sem virkaði greinilega því gulan bugaðist og í 5 daga skoðun var hann ekki búinn að léttast eins og ljósan sagði okkur að búast við (hún sagði okkur að búast við um 200g í mínus), heldur búinn að bæta á sig 40g! Woohoo! :D

Núna er hann farinn að drekka mun meira og sofnar ekki alveg um leið og ég legg hann á sem betur fer. Albert talar um að ég sé með klóróform í mjólkinni, litli verður svo sjáanlega sybbinn alltaf um leið og hann byrjar að súpa. Svo kannski er hann löngu hættur að súpa en heldur alltaf smá smá sogi áfram sem er ógeðslega sætt því ef ég ætla að taka hann af þá fer allt á fullt og sogið á fullu. Það er líka eins og það sé laxerandi í mjólkinni hjá mér því hann kúkar við hverja einustu gjöf nánast. Rútínan er þannig að ég gef honum úr einu brjósti, hann kúkar og við skiptum á honum, hann verður ósáttur með það og fer jafnvel að gráta, þá gef ég honum hitt brjóstið og hann sofnar. Allir sáttir.

Meðvitundarlaus eftir klóróformið.

Ég er ekki nógu dugleg að leggja mig á daginn, mér finnst það svo óþægilegt og á enn erfiðara með að festa svefn eftir að hann er fæddur heldur en á meðgöngunni. Ljósan talaði um að líkaminn minn væri í über protective mode sem gerði mér erfiðara fyrir að sofna og halda djúpum svefni, en sagði jafnframt að þetta ástand væri tímabundið. Litli hefur verið að sofa uppí hjá okkur megnið af nóttunni því hann vaknar alltaf ef ég legg hann í vögguna. Þá er auðveldast fyrir mig að gefa honum liggjandi því þá sofnar hann mjög fljótlega og ég get rúllað honum yfir á bakið og leyft honum bara að sofa áfram. Gallinn er að við Albert sofum mikið betur þegar hann er í vöggunni en ljósan sagði okkur að gefast ekki upp á vöggunni heldur vera dugleg að prófa að leggja hann þar. Það virkar líka alveg stundum, sérstaklega ef Albert leggur hann, það virðist vera sem hann nái að gera það án þess að hann vakni við raskið. Hann sefur samt mjög vel í vöggunni á daginn þannig að kannski finnst honum bara svo gott að vera uppí með okkur að hann vefur okkur sér um fingur :P

Við þurfum að bera krem í augað á honum tvisvar á dag og það er þrautinni þyngra að ná að koma því inn fyrir augnlokin hans! Pínulitlu, þykku augnlokin sem kreistast saman þegar stórir puttar koma nálægt þeim svo kremið fer allt í augnhárin. Sem betur fer er túpan mjög stór þannig að klaufskir foreldrar fá nokkra sénsa aukalega :P En hann þarf þetta krem því hann fékk sýkingu í augað, það kemur slím í það og hann var rauður fyrst. Vonandi þarf hann þetta bara í örfáa daga í viðbót, ég vorkenni honum svo að vera alltaf með slím í auganu!

Svo í gær fékk hann fyrstu hormónabólurnar. Ferlega skrýtið, ég gaf honum um morguninn og þá var ekkert á honum, svo kemur ljósan í hádeginu og þá voru komnar nokkrar alveg! Svo í dag eru komnar enn fleiri. Maður á víst ekkert að gera í þeim, þær eiga að fara að sjálfu sér.

Hann er svo sætur þegar hann er að dorma, af og til fórnar hann höndum og setur upp rosa dramatískan svip, bara í örskotsstund og svo heldur hann áfram að sofa eins og ekkert hafi í skorist. Og hjartað mitt brestur alveg þegar litla neðri vörin hans fer að titra, hún gerir það stundum þegar hann er búinn að vera að gráta eða vill fá að drekka. 

Ég er svolítið skotin í þessum... Hér er hann með fallega teppið sem  Dagný frænka heklaði fyrir hann.

Eins og ég sagði við Albert í gær, ég þarf ekkert að sofa ef ég fæ bara að horfa á hann. Hver þarf svefn þegar hjartað er að springa úr ást? :P Nei auðvitað reyni ég að sofa alltaf þegar ég get og helst vil ég fara að sofa um 22 leytið til að hafa nóttina sem lengsta. Ekki vil ég verða örmagna og svefnlaus zombie í þokkabót þegar maður er tifandi hormónasprengja! Við vorum þvílíkt á tánum yfir að ég fengi sængurkvennagrát en ég virðist vera að sleppa ágætlega, 7-9-13. Fór reyndar að gráta um daginn þegar ég horfði á hann í vöggunni því hann var svo pínu agga lítill og vaggan svo stór og mig langaði að passa hann frá öllu vondu í heiminum. Albert huggaði mig en ég gat ekkert útskýrt af hverju ég var að gráta nema segja "hann er svo lííítiiiiill". Right. Alltaf gaman að hormónum! :D

Ég verð alveg svakalega þyrst þegar ég er að gefa honum, Albert er í fullri vinnu við að fylla á vatnsbrúsann minn eða færa mér Svala því það er eins og ég þorni alveg upp við að gefa. Allra fyrstu dagana voru líka varirnar mínar bólgnar því þær voru svo þurrar og skrælnaðar. Mér fannst frekar fyndið þegar mamma spurði mig "hvað varstu eiginlega að gera við varirnar þínar??" því hún hélt ég hefði verið að gera e-a bjútímeðferð til að hafa þær þykkari! 

Mér líður annars mjög vel, er auðvitað aum í klofinu þegar ég stend upp og svona en ég held það lagist um leið og saumarnir eru farnir. Síðan er ég enn vel aum eftir alla handmjólkunina en það ætti líka að lagast á nokkrum dögum. Mér til miiiikillar ánægju hætti nábíturinn og brjóstsviðinn strax við fæðinguna og grindarlosið truflaði mig ekkert. Ég gat sjálf farið í sokka standandi án þess að það væri hið minnsta vont! JEIJ!! En svo reyndar á 5. degi fór að smella aftur í mjöðminni þegar ég er að labba þannig að núna er ég að reyna að passa líkamsstöðuna svo grindin nái að jafna sig í friði. Ég held ég hafi verið aðeins of fljót á mér að taka upp gamla hætti með að sitja á öðrum fætinum og böggla þeim undir mig og svona og að grindin þurfi smá breik til að ganga saman í friði. 

Bumban er búin að vera rosa fljót að skreppa saman, ég tók mynd af henni nokkrum klst eftir fæðinguna og svo aftur í gær þegar það var ein vika liðin. Komið gott í bili!

40 vikur, nokkrum klst fyrir fæðingu

40 vikur og 1 dagur, eða nokkrum klst eftir fæðingu. Magnað hvað bumban tæmdist!

Vika frá fæðingu, bumban alveg að fara :)

Sprikli fæddur

Ég skrifaði loksins niður fæðingasöguna og hér er hún :)

Fyrsti verkur kom seinnipart mánudags og Sprikli var kominn í heiminn að morgni miðvikudags svo allt í allt tók ferlið um 35 tíma þó ekki sé hægt að segja til um hvenær ég var komin í virka fæðingu.

Á mánudagsmorgni vaknaði ég við fyrirvaraverki eftir svefnlitla nótt út af verkjalausum samdráttum. Það kom smá svona bloody show sem hefur þá verið slímtappinn að fara. Maginn á mér var líka búinn að setja sig í stellingar og byrjaður á úthreinsun en bara rétt um morguninn svo við Albert nýttum daginn í búðarráp og fengum gesti. Seinnipartinn fóru svo fyrirvaraverkirnir að gera aftur vart við sig og með Contractions appinu í símanum mínum trakkaði ég að þeir voru alltaf um mínúta hver og það liðu um 7 mínútur á milli. Kvöldið var kósý, Albert fór í skólann og ég prjónaði litlar lúffur í stíl við heimferðarsettið á milli þess sem ég andaði mig í gegnum verkina.

Við vorum ekkert að stressa okkur á þessum verkjum því það var aldrei styttra en 7 mínútur á milli og þeir voru vel viðráðanlegir, þannig að ég bjóst alltaf við að þeir myndu detta niður enda ekkert að búast við að fæða næstu dagana! Gallinn við verkina var að ég gat ekkert sofið út af þeim og þeim fylgdu svakalegir ristilkrampar. Ég lá kannski í gegnum 3-4 samdrætti og fór svo á klósettið og var þar næstu 45 mínúturnar. Þannig leið nóttin og klukkan 6.30 um morguninn var ég orðin ansi þreytt (og aum í rassinum! :$ ) þannig að ég hringdi á Hreiðrið og spjallaði við yndislega ljósu sem heitir Gréta. Hún sagði að þetta hljómaði mjög vel og að ég væri örugglega að malla af stað og væri velkomið að kíkja niðureftir til þeirra. Við áttum samt tíma í mæðraskoðun klukkan 14.00 um daginn og ákváðum að mæta í hann ef allt væri óbreytt. 

40 vikna bumba í miðri hríð

Verkirnir voru ekki alveg reglulegir, það voru í minnsta lagi 2-3 mínútur á milli og mesta lagi rúmar 10 en þeir voru orðnir nokkuð harðir. Við reyndum að sofna án árangurs því þetta hélt svona áfram og mér var farið að blæða úr bossanum eftir klósettpappírinn og alveg komin með ógeð af því að hanga á klósettinu, sérstaklega ef ég fékk sára verki á meðan. Við fórum í mæðraskoðunina og surprise surprise ljósan vildi ekkert skoða mig, sagði að ég væri örugglega bara með 0 eða 1 í útvíkkun og ég yrði fyrir svo miklum vonbrigðum að heyra það, svo væri líka svo mikil sýkingahætta að hún vildi frekar að ég yrði bara skoðuð uppi á deild þegar að því kæmi. Ráðið hennar var að fara og borða, ég þyrfti á næringu að halda.

Albert með slubbutrýni :P

Þannig að við skelltum okkur í uppáhalds bakaríið okkar, Passion í Álfheimunum og fengum okkur enn einn skammtinn af aspasstykkjum. Í gegnum meðgönguna hefur það orðið svolítil hefð eftir skoðanir og læknisvitjanir hjá okkur svo þetta var það eina sem kom til greina hjá okkur. Mér leið pínu kjánalega að húffa mig í gegnum verkina inni í bakaríinu, einn kall starði á mig og ég sá að honum leist ekkert á blikuna! En það var verið að spila jólalög og mig langaði ekkert heim bara til að húffa mig í gegnum verki þar og hanga á klósettinu. Við fórum samt heim og héldum uppteknum hætti, mamma kíkti á okkur og fyrir henni var það ekkert vafamál að ég væri komin af stað.

Ég hringdi aftur niður á Hreiður til að athuga hvort það væri ekki e-ð sem ég gæti gert við ristilkrömpunum, en þær sögðu að ég ætti ekki að taka neitt stemmandi, bara passa að drekka vel og borða og helst fara í apótekið og kaupa e-r sölt til að sporna við vökvatapinu. Ég var orðin frekar lystalaus en náði að borða ristað brauð og reyndi að vera dugleg í vatninu. Þær á Hreiðrinu sögðu að ég væri ekki farin af stað í fæðingu því verkirnir voru óreglulegir, en hún sagði að þær vildu geta nánast stillt klukku eftir mér og að það þyrfti að vera 5 mín eða minna á milli. 

Mig langaði að taka málin í mínar hendur svo ég ákvað að reyna að koma þessu af stað. Slökkti öll ljósin í íbúðinni og kveikti á milljón kertum út um allt, setti Sennheiser heyrnatólin á eyrun og XX í botn og labbaði fram og aftur íbúðina endilanga í heillanga stund. Á meðan ég labbaði var ég að fá verki á um 5 mínútna fresti, ég reyndi að dilla mér í mjöðmunum og gera öll trixin sem ég er búin að lesa um. Mér leið rosa vel þó verkirnir væru orðnir sárir, það var góð tilfinning að taka loksins málin í mínar hendur. Þegar grindin leyfði ekki meira labb settist ég niður og setti Band of Horses í eyrun og slakaði alveg á og passaði mig að spennast ekki upp þegar verkirnir komu heldur leyfa þeim bara að líða hjá. Það var rosa erfitt en ég fór bara í minn eigin heim, sat klofvega á stól og vaggaði mér. Litla sem ég varð svekkt þegar ég sá að við þessa slökun hægðist á verkjunum og bilið fór allt upp í 10 mínútur jafnvel. UGH!

Lúsí var ekkert að stressa sig á ástandinu

Þarna fann ég fyrir vonleysi, ég var enn óregluleg sem þýddi að ég var ekki komin af stað í fæðingu, en verkirnir voru samt á nokkurra mínútna fresti og orðnir virkilega virkilega sárir. Mig langaði bara að þeir myndu hætta svo ég gæti sofnað eða þá að ég gæti bara farið af stað í fæðingu og klárað þetta! Mér fannst aðeins slá á verkina ef ég einbeitti mér að einhverju meðan þeir stóðu yfir, t.d. mismunandi áferð og hitastigi á gólfflísunum á baðinu með tásunum mínum. Ég var orðin svo pirruð á þessu millibilsástandi að ég hringdi upp á Hreiður einu sinni enn og þær sögðu mér að koma niðureftir, þær gætu kíkt á mig og kannski gefið mér parkódín sem væri þá stemmandi í magann og gæti mildað verkina.

Við vorum komin niðureftir um 23.00 á þriðjudagskvöldinu og ég var sett í mónitor þar sem sást að sprikli höndlaði samdrættina mjög vel, enda kannski ýmsu vanur í þeim efnum! Ljósan sem tók á móti okkur var að fara heim og sú sem var að taka við átti að skoða mig. Hún kemur inn og þá var það Gréta sem ég talaði við um morguninn. Hún var steinhissa að ég væri að koma fyrst þarna, sagði að flestar konur hefðu verið búnar að koma allavega tvisvar þrisvar til þeirra í skoðun. Áður en hún skoðaði mig var ég hrædd um að vera bara með 0 eða 1 í útvíkkun og vera send spæld heim en þá kom í ljós að ég var komin með 5! Sátt með það! Verkirnir voru að verða nokkuð reglulegir á þessum tímapunkti, með 4-5 mín á milli. Gréta spurði mig hvenær ég hefði sofið síðast og sagði að ég þyrfti nauðsynlega að hvílast aðeins. Hún gaf mér peditín (eða e-ð svoleiðis) sprautu sem átti að svæfa mig með því að milda verkina og sljóvga mig. Síðan vísaði hún okkur inn á herbergi þar sem við áttum að sofa í allavega 2 klst.

Verkirnir voru orðnir það sárir að ég náði ekkert að sofna þrátt fyrir sprautuna. Á endanum gafst ég upp og Albert kallaði í Grétu aftur, þá var klukkan orðin 1:20 og þegar hún skoðaði mig sagði hún að við værum tilbúin að fara í fæðingaherbergi, ætli ég hafi ekki verið komin með um 8 í útvíkkun þá. Þarna var liðinn um 1 og hálfur tími síðan ég fékk sprautuna og ég var eins og drukkin! Ég var með brauðfætur svo Albert þurfti að styðja mig yfir í hitt herbergið og svo var það með ólíkindum erfitt að halda augunum opnum.

Ég bað Grétu um e-ð til að lina verkina og hún gaf mér glaðloft og setti risa grjónapúða á rúmið sem ég studdi mig á. Ég var svo þreytt að ég átti í erfiðleikum með að anda glaðloftinu að mér en mér fannst það samt hjálpa aðeins, ætli hjálpin hafi ekki aðallega verið í að hafa e-ð verkefni á meðan hríðin stóð yfir. Næsta skref í að lina verkina hefði verið að fara í baðið en ég mátti það ekki því það þurftu að líða 4 klst frá því ég fékk sprautuna. Svona leið tíminn, ég sofnaði í grjónapúðann á milli hríða og andaði að mér glaðloftinu. Loksins var klukkan orðin 4 svo ég mátti fara í baðið. Það var ágætt en mér fannst ég e-ð svo ein í baðinu, þegar ég var í rúminu gat ég allavega haldið í Albert! Ég var svo þreytt að hausinn á mér plompsaði alltaf ofan í vatnið milli hríða og Albert var á fullu að reyna að halda mér vakandi. Í baðinu fann ég fyrir smá rembingi en vildi ekki fæða í vatni þannig að ég fór aftur í rúmið.

Rembingsþörfin varð aldrei sterk hjá mér svo ég þurfti að finna þegar hríðin var að koma og rembast sjálf. Það var mjög skrýtið!  Þetta gekk e-ð hægt og við prófuðum nokkrar stellingar, á bakinu, hliðinni og á fjórum fótum en mér fannst bakið vera það eina sem kom til greina. Ljósan bað mig að prófa að fara á klósettið því oft er full pissublaðra að hægja ferlið og man það var skrýtið að fá svona hríðar á klósettinu og bara ein inni á baði að halda í vaskinn!

Gréta var farin að tala um að senda mig í rit því ég var búin að rembast í klukkutíma en ég sofnaði alltaf á milli hríða, var alveg búin á því. Hún talaði líka um að láta mig fá hríðaraukandi nefsprey til að hraða hlutunum en mig langaði það ekki svo ég ákvað að spýta í lófana og rumpa þessu af sama hvað það kostaði. Ég vildi ekki finna með höndinni þegar hann var á leiðinni út en Albert sá kollinn og það gaf mér orkubúst að heyra að hann væri með fullt af hári á höfðinu, gerði þetta raunverulegt fyrir mér. Það var skrýtið móment að finna að ef sprikli ætti að komast út, þá bara yrði ég að ýta honum út þó ég finndi að húðin næði ekki að strekkjast nóg. Þannig að ég ákvað að klára þetta bara, dró djúpt að mér andann og hann fæddist allur í einni hríð, 05.42 á miðvikudagsmorgni.

Bestastur

Ég get eiginlega ekki lýst tilfinningunni þegar hann var kominn út, en hún var í öllu falli góð. Mjög góð! Ég fékk hann í fangið og við Albert dáðumst að honum í góða stund og hlógum mikið þegar hann pissaði á mömmu sína. Það var mjög spes að finna að maginn minn sem fyrir nokkrum mínútum var sperrt kúla var tómur og wobbly. Albert klippti á strenginn með bitlausum skærum og fylgjan kom auðveldlega út og var ljósan alveg hissa að mig langaði ekki að eiga mynd af svona flottri fylgju. 

Albert tók Sprikla í fangið á meðan ég var saumuð en það var kallaður til fyrst læknir og svo sérfræðingur til að tjasla mér saman og það var ansi áhugavert að hlusta á samræðurnar á meðan! "Já þetta er óttalegt púsl… Hvernig loka ég þessu hér eiginlega? Á þetta að vera hér eða?" Og svo gátu þær ekki deyft allt svæðið sem þurfti að sauma og það var ekkert voðalega skemmtilegt!

Við fengum að fara inn á herbergi aftur til að sofa og jeremías minn hvað það var besta tilfinning í heiminum að fá loksins að vera með hann í fanginu, verkjalaus, áhyggjulaus og ástfangin og mega loksins fara að sooofa klukkan 9 um morguninn. Dásamlegt! Þurfti reyndar að vakna 2 tímum seinna til að pissa en sæluglottið hefur varla farið af mér síðan þarna, alveg sama hversu mikið (eða lítið) ég fæ að sofa. :)