Love-hate relationship

Ég á í ástar-haturs sambandi við pensilín þessa dagana. Elska hvað það vinnur vel á sýkingunni en haaata hvernig það fer í magann á mér. Ég er alveg farin að geta hreyft mig eins og venjulega, lyft höndinni upp og sett hana til hliðar, bólgan er orðin það lítil. Fæ einstaka stingi í brjóstið en ég held það sé því sýkingin er að fara. Gunnar er hörkuduglegur að sjúga sýkinguna burt og hann er alveg að fá mjólk úr því, þó framleiðslan hafi óneitanlega minnkað. Það verður bara næsta verkefni að breyta því!

En maginn á mér... ómæwoooord. Hann er í ruglinu! Flökurleikinn er búinn að skána mikið að vísu sem betur fer en ég er víst draugaföl í framan þegar hann er að stríða mér. En það er eins og allt magapakkið sé í stríði, allt frá brjóstsviða yfir í ristilkrampa. Batteríin mín klárast voðalega fljótt í þessu ástandi og mér fannst mjög erfitt þegar Albert þurfti að fara út en tímasetningin á veikindunum var heldur klaufaleg hjá okkur; hann var akkúrat búinn að taka að sér að spila (frítt n.b.) á tónleikum og æfingum sem því fylgdi. Sem beeetur fer gátu mamma og Dagný hjálpað með því að koma til mín á meðan hann var í burtu því stundum lá ég bara eins og orkulaust slytti eða þurfti að hanga á klósettinu. Ég get allavega ekki sagt að ég kvíði fyrir því að klára þennan skammt! En það eru bara 4 pillur eftir núna af 20, við mössum það, sérstaklega því núna þarf Albert ekki að fara neitt.

Uppgefnir uppáhalds

Ég er farin að hlakka svo til að fara út í þetta fallega veður! Og bara út úr húsi! Vonandi segir Gestur þegar við förum til hans á þriðjudaginn að Gunnari sé alveg batnað og þá get ég farið með hann út í göngutúr og vonandi fer hann þá að lengja lúrana sína. Hann er aðeins farinn að sofa meira á daginn en samt er eins og hann stilli klukku og vakni alltaf nkl 30 mínútum eftir að hann sofnaði, svo er happa glappa hvort maður geti teygt úr lúrnum með því að hrista/dudda/rugga nógu fjótt. Svo er hann aðeins að fá í magann aftur greyið, örugglega út af sýklalyfjunum :/ 4 pillur eftir, we can do this!

Hverjum þykir sinn fugl fagur og allt það en svei mér þá ég held bara að Gunnar sé krúttlegasta barn í heiminum! Hann hló í fyrradag og aftur í gær og hláturinn skreið innst innst innst inn í mig og bræddi e-ð þar. Fyrst þegar hann hló var ég ein og ég bara táraðist og knúsaði hann endalaust á meðan ég hringdi í Albert sem var skiljanlega svekktur að missa af þessu út af tónleikadæminu. Dagný fékk að heyra hlátur og mamma líka en Albert ekki enn greyið. Núna verðum við bara að fyndna okkur upp til að bæta úr því! En brosin hans kosta ekki mikið sem betur fer, hann splæsir þeim á alla við minnsta tilefni. Bestu brosin eru þegar hann er orðinn saddur og lítur upp brosandi til mín og hjalar. *bráðn* Eða þegar hann er nývaknaður, sérstaklega í vöggunni sinni á morgnana og spjallar við bangsann sinn og ef maður trekkir hann upp (bangsann, augljóslega!) þá skríkir í mínum manni af hamingju að bangsinn hafi loks haft e-ð til málanna að leggja.

Jæja nóg í bili, ég skrifa um Gunnar á nino síðunni og ætla að reyna að halda þessari síðu fyrir mína upplifun af nýja hlutverkinu, mér er strax farið að finnast gaman að líta til baka og rifja upp!