Þá er hann mættur aðskilnaðarkvíðinn! Ofur krúttlegt ástand hjá litla manninum okkar, sem betur fer er mjög auðveld lausn á því en ég vona samt að það staldri ekkert allt of lengi við. Ef ég labba út úr herberginu sem Gunnar er í, fer hann að háskæla. Alveg þangað til ég kem aftur, þá brosir hann hringinn. Stundum er nóg fyrir mig að snúa baki í hann til að litla hjartað þoli ekki aðskilnaðinn! Á nóttunni og kvöldin (sérstaklega á kvöldin) er hann alltaf að vakna af og til, bara til að finna snertingu og jafnvel fá snuð. Stundum vill hann vaka í ca klukkutíma á nóttunni og skiptumst þá oftast á við vaktina enda bæði grautsyfjuð.
Á morgun fer Albert að vinna, 8-4, við lagerstarf hjá Odda niðri í bæ. Ég kvíði því smá að hann verði í burtu svona fastan tíma á hverjum degi, en ég er svosum vön því að vera ein með Gunnar svo þetta verður lítið mál ef ég skipulegg tímann vel.
Í kvöld er Albert búinn að standa í stóru og fara í gegnum fullt fullt af skjölum og sortera, henda, gata og setja í möppur. Það er e-n veginn þannig að alltaf ef við tökum til myndast blaðahrúga sem fer í "fara-yfir-seinna" bunka sem bætist svo í alls herjar "fara-yfir-seinna" skúffuna, sem Albert réðst á í kvöld. Ég tók mig til og sauð og maukaði alls konar grænmeti til að setja í frystinn. Ég er e-ð svo andlaus með þetta grænmetisdót, Gunnar hefur svo lítinn áhuga á því og svo er eins og hann fái leið á því að borða sömu tegundina of lengi. "Of lengi" í þessu samhengi er 10 mínútur :/ Að sjálfsögðu finnst honum ávextirnir miklu betri en grænmetið en hann hefur mest lítinn áhuga á þessu öllu saman og vill helst búbbuna sína. Það er líka bara í fínu lagi :)
Nenni ekki að skrifa mikið því ég er óendanlega tóm í hausnum og núna ætla ég að vera duglegri að skrifa inn. Ég er voðalega ástfangin og endalaust hlýtt í hjartanu með litlu fjölskylduna mína þó mér veitti sjálfsagt ekki af meiri svefni, nú eða vökva ;)
No comments:
Post a Comment