Colorvision

Ég sé í lit aftur! Elsku skammans pensilínið loksins farið úr kerfinu mínu og orkan að koma til baka. Núna get ég labbað með Gunnar um alla íbúð og það er ekkert mál, en þetta var orðið þannig að Albert bar hann inn á skiptiborð fyrir mig ef það var komið að mér að taka bleiu. Núna löbbum við Gunnar saman um alla íbúð, skoðum allt dótið hans og gluggana og speglana. Honum finnst voða sport að sjá sjálfan sig í speglinum, brosir alltaf að þessu bráðmyndarlega fólki, þó ég efist reyndar um að hann geri sér grein fyrir að hann sé að horfa á sjálfan sig. Mesta sportið er að vera inni á baði, þá getur hann séð sig í hvora áttina sem hann lítur!

Svöng, svöng, svöng. Hvernig er hægt að vera alltaf svöng?? Það er enginn smá munur á mjólkurframleiðslunni hjá mér eftir því hversu dugleg ég er að borða. Þannig að þessa dagana er ég í hálfgerðu eating camp á meðan ég næ mjólkinni aftur upp, sem þýðir að ég er beisiklí alltaf borðandi og nartandi frá morgni til kvölds og meðgöngukílóin eru hér með boðin hjartanlega velkomin. Í fyrrakvöld vildi ég fá extra búst í mjólkina svo ég fékk mér hálfan bjór og smá vatn fyrir svefninn og man alive, ég var að springa í næturgjöfinni! Sængin og rúmið allt orðið blautt og aumingja Gunnar hafði varla undan! "galúbbgalúbbgalúbb" æhh litla skinnið hann er svo sætur þegar hann er að gleypa svona í sig, augun standa alveg á stilkum og hann er svo einbeittur og æstur :P

Mér finnst svo erfitt að Gunnar sé veikur og að ég geti ekkert gert til að hjálpa honum. Eina sem ég hugga mig við er að í mjólkinni minni eru e-r mótefni sem hjálpa honum og auðvitað að hann er í góðum höndum hjá okkur, en mig langar svo að taka þessa sýkingu úr honum! LAGA HANN!! Þoli ekki að sjá hvað honum er stundum illt og hann lítill í sér. Vík burt eyrnabólga / vírus / hvaðsemþúert, þú ert ekki velkomin á þessu heimili! Ég er grabbing for straws og fitjaði upp á hjálmhúfu handa honum. Þannig líður mér eins og ég sé allavega að gera e-ð sem gæti hjálpað honum. :/

Ég get ekki beðið eftir að honum batni og ég geti hætt að vera með hann svona umvafinn í bómull. Mér er illa við að fara með hann í vagninn í þessu veðri (þó það væri sjálfsagt í lagi) þannig að við erum orðin ansi einangruð hérna heimavið, sérstaklega síðan ég fékk sýkinguna. En þetta er samt allt annað líf eftir að ég fór að fá orkuna aftur, núna er ég ekki alveg eins hjálparvana og upp á Albert komin. Þetta var orðið leiðindaástand, mér var illa við að kveinka mér og biðja um hluti en Alberti fannst ég ekkert lasin því ég kvartaði ekki og þá skildi hann ekki í mér að sinna heimilisstörfunum ekki betur. Ég sem hélt það hefði fylgt leiðbeiningabæklingnum mínum að hann ætti að lesa hugsanirnar mínar ;)

Jæja rúmið kallar! Gunnar er búinn að bæta inn næturgjöf yfirleitt um 4 leytið, líklega út af skertri framleiðslu hjá mér og líka til að vinna á veikindunum. Síðan er hann farinn að taka upp á því að vakna fyrr og fyrr á daginn, í morgun vaknaði hann klukkan 6, okkur til mikillar gleeeði. Við reyndum aðeins að halda honum vakandi í kvöld til að færa þetta aftar, sjáum til hvernig það gekk. :)