Fyrsta vikan

Sonur minn var vikugamall í gær. Vá!

Besta tilfinning í heiminum

Fyrstu nóttina heima svaf hann alveg eins og draumur, vaknaði auðvitað til að súpa og svona en var voða chillaður á því. Síðan af því að brjóstamjólkin kom ekki fyrr en á 3. degi og af því að hann var frekar latur á búbbunni þá fékk hann gulu. Sem þýðir að hann varð enn latari og ég þurfti að handmjólka mig í staupglas og nota sprautu til að koma því ofan í hann því hann sofnaði alltaf um leið og ég byrjaði að gefa honum. Það var ekki þægilegt, en keppnisskapið í mér blossaði upp og ég mjólkaði mig eins og vindurinn sem virkaði greinilega því gulan bugaðist og í 5 daga skoðun var hann ekki búinn að léttast eins og ljósan sagði okkur að búast við (hún sagði okkur að búast við um 200g í mínus), heldur búinn að bæta á sig 40g! Woohoo! :D

Núna er hann farinn að drekka mun meira og sofnar ekki alveg um leið og ég legg hann á sem betur fer. Albert talar um að ég sé með klóróform í mjólkinni, litli verður svo sjáanlega sybbinn alltaf um leið og hann byrjar að súpa. Svo kannski er hann löngu hættur að súpa en heldur alltaf smá smá sogi áfram sem er ógeðslega sætt því ef ég ætla að taka hann af þá fer allt á fullt og sogið á fullu. Það er líka eins og það sé laxerandi í mjólkinni hjá mér því hann kúkar við hverja einustu gjöf nánast. Rútínan er þannig að ég gef honum úr einu brjósti, hann kúkar og við skiptum á honum, hann verður ósáttur með það og fer jafnvel að gráta, þá gef ég honum hitt brjóstið og hann sofnar. Allir sáttir.

Meðvitundarlaus eftir klóróformið.

Ég er ekki nógu dugleg að leggja mig á daginn, mér finnst það svo óþægilegt og á enn erfiðara með að festa svefn eftir að hann er fæddur heldur en á meðgöngunni. Ljósan talaði um að líkaminn minn væri í über protective mode sem gerði mér erfiðara fyrir að sofna og halda djúpum svefni, en sagði jafnframt að þetta ástand væri tímabundið. Litli hefur verið að sofa uppí hjá okkur megnið af nóttunni því hann vaknar alltaf ef ég legg hann í vögguna. Þá er auðveldast fyrir mig að gefa honum liggjandi því þá sofnar hann mjög fljótlega og ég get rúllað honum yfir á bakið og leyft honum bara að sofa áfram. Gallinn er að við Albert sofum mikið betur þegar hann er í vöggunni en ljósan sagði okkur að gefast ekki upp á vöggunni heldur vera dugleg að prófa að leggja hann þar. Það virkar líka alveg stundum, sérstaklega ef Albert leggur hann, það virðist vera sem hann nái að gera það án þess að hann vakni við raskið. Hann sefur samt mjög vel í vöggunni á daginn þannig að kannski finnst honum bara svo gott að vera uppí með okkur að hann vefur okkur sér um fingur :P

Við þurfum að bera krem í augað á honum tvisvar á dag og það er þrautinni þyngra að ná að koma því inn fyrir augnlokin hans! Pínulitlu, þykku augnlokin sem kreistast saman þegar stórir puttar koma nálægt þeim svo kremið fer allt í augnhárin. Sem betur fer er túpan mjög stór þannig að klaufskir foreldrar fá nokkra sénsa aukalega :P En hann þarf þetta krem því hann fékk sýkingu í augað, það kemur slím í það og hann var rauður fyrst. Vonandi þarf hann þetta bara í örfáa daga í viðbót, ég vorkenni honum svo að vera alltaf með slím í auganu!

Svo í gær fékk hann fyrstu hormónabólurnar. Ferlega skrýtið, ég gaf honum um morguninn og þá var ekkert á honum, svo kemur ljósan í hádeginu og þá voru komnar nokkrar alveg! Svo í dag eru komnar enn fleiri. Maður á víst ekkert að gera í þeim, þær eiga að fara að sjálfu sér.

Hann er svo sætur þegar hann er að dorma, af og til fórnar hann höndum og setur upp rosa dramatískan svip, bara í örskotsstund og svo heldur hann áfram að sofa eins og ekkert hafi í skorist. Og hjartað mitt brestur alveg þegar litla neðri vörin hans fer að titra, hún gerir það stundum þegar hann er búinn að vera að gráta eða vill fá að drekka. 

Ég er svolítið skotin í þessum... Hér er hann með fallega teppið sem  Dagný frænka heklaði fyrir hann.

Eins og ég sagði við Albert í gær, ég þarf ekkert að sofa ef ég fæ bara að horfa á hann. Hver þarf svefn þegar hjartað er að springa úr ást? :P Nei auðvitað reyni ég að sofa alltaf þegar ég get og helst vil ég fara að sofa um 22 leytið til að hafa nóttina sem lengsta. Ekki vil ég verða örmagna og svefnlaus zombie í þokkabót þegar maður er tifandi hormónasprengja! Við vorum þvílíkt á tánum yfir að ég fengi sængurkvennagrát en ég virðist vera að sleppa ágætlega, 7-9-13. Fór reyndar að gráta um daginn þegar ég horfði á hann í vöggunni því hann var svo pínu agga lítill og vaggan svo stór og mig langaði að passa hann frá öllu vondu í heiminum. Albert huggaði mig en ég gat ekkert útskýrt af hverju ég var að gráta nema segja "hann er svo lííítiiiiill". Right. Alltaf gaman að hormónum! :D

Ég verð alveg svakalega þyrst þegar ég er að gefa honum, Albert er í fullri vinnu við að fylla á vatnsbrúsann minn eða færa mér Svala því það er eins og ég þorni alveg upp við að gefa. Allra fyrstu dagana voru líka varirnar mínar bólgnar því þær voru svo þurrar og skrælnaðar. Mér fannst frekar fyndið þegar mamma spurði mig "hvað varstu eiginlega að gera við varirnar þínar??" því hún hélt ég hefði verið að gera e-a bjútímeðferð til að hafa þær þykkari! 

Mér líður annars mjög vel, er auðvitað aum í klofinu þegar ég stend upp og svona en ég held það lagist um leið og saumarnir eru farnir. Síðan er ég enn vel aum eftir alla handmjólkunina en það ætti líka að lagast á nokkrum dögum. Mér til miiiikillar ánægju hætti nábíturinn og brjóstsviðinn strax við fæðinguna og grindarlosið truflaði mig ekkert. Ég gat sjálf farið í sokka standandi án þess að það væri hið minnsta vont! JEIJ!! En svo reyndar á 5. degi fór að smella aftur í mjöðminni þegar ég er að labba þannig að núna er ég að reyna að passa líkamsstöðuna svo grindin nái að jafna sig í friði. Ég held ég hafi verið aðeins of fljót á mér að taka upp gamla hætti með að sitja á öðrum fætinum og böggla þeim undir mig og svona og að grindin þurfi smá breik til að ganga saman í friði. 

Bumban er búin að vera rosa fljót að skreppa saman, ég tók mynd af henni nokkrum klst eftir fæðinguna og svo aftur í gær þegar það var ein vika liðin. Komið gott í bili!

40 vikur, nokkrum klst fyrir fæðingu

40 vikur og 1 dagur, eða nokkrum klst eftir fæðingu. Magnað hvað bumban tæmdist!

Vika frá fæðingu, bumban alveg að fara :)