Ósk viðutan

Ég man vel eftir Viggó viðutan, en ekki grunaði mig að 31. vika á meðgöngu þýddi að ég myndi verða hann! Ég gleymi öllu, meira að segja umræðuefninu þó ég sé í miðri setningu. Í vinnunni fer ég til að ná mér í vatn og tek veskið mitt með mér í staðinn fyrir vatnsflöskuna, fæ svo skilaboð um að ég hafi skilið veskið eftir hjá ávaxtaskálunum hinum megin í húsinu. Hvað. Er. Í. Gangi?

Í dag tók ég með mér nesti, þ.á.m. dílishj eplasvala sem ég geymdi í ísskápnum. Náði svo í hann þegar ég fór í kaffi, tók hann með mér í matsalinn þar sem ég keypti Trópí sem ég drakk á meðan ég horfði á svalann án þess að fatta neitt.

Verst finnst mér ef þessi viðutanlenska mín er að bitna á öðrum; þegar ég tvíbóka mig eða gleymi að heyra í e-m sem ég var búin að ákveða hitting með, eða ef ég hreinlega gleymi að svara fólki á msn eða í smsum.

This too shall pass er mantran mín núna, ég er ekki svona venjulega heldur í stuttan tíma á meðan ég er að rækta litla persónu. Fingers crossed með brjóstaþokuna! :S