Broskallinn minn

Löng og erfið nótt að baki. Greyið litla grét og rembdist og grét. Glatað að geta ekkert gert fyrir hann. Maður reynir að dúa og hrista og sussa og gefa brjóst en það virðist ekkert duga til. Frá 4.30 til um 8 í morgun var hann svona óvær en svo náði hann loksins að sofna. Samt sér maður að það er e-r óværð í honum þó hann sofi, hann er alltaf að herpast og rembast / gráta upp úr svefni.

Einn dag í einu, það er víst það eina sem dugar. Hálfpartinn vona ég að þetta mjólkurdæmi sé ástæðan fyrir magavandamálinu, því þá er maður kominn með lausn við vandanum. Svo aftur vona ég að svo sé ekki því þá þarf ég ekki að vera með matarræðið mitt undir smásjá og alltaf að fá samviskubit yfir að vera mögulega að borða e-ð skakkt, og auðvitað væri lang best ef þetta væri e-r kveisa sem bara lagast að sjálfu sér og engar áhyggjur af neinu.

Núna er komin vika af mjólkurlausa matarræðinu og hann er allavega ekki orðinn góður þó nillinn sé búinn að minnka. Næsta skref er svo að taka hann alveg af brjósti og ég kvíði því. Ugh ég þoli ekki að vera svona hjálparlaus með þetta!

En inn á milli þegar maginn er til friðs fáum við dásamleg móment með honum þar sem hann brosir út að eyrum. Æðislega sætt að sjá svona stórt bros á svona litlu andliti.

:D

Þær stundir fleyta manni algjörlega í gegnum erfiðu stundirnar. Í gærkvöldi þyrmdi samt yfir mig hvað ég er e-ð vanmáttug í þessu og ég var voða lítil í mér. Mig langar svo innilega mest af öllu að vita hvað er að svo ég geti farið í baráttu-mode og fleygt þessum kvilla lengst út á hafsauga.

Einn dag í einu, einn mjólkurlausan bita í einu og einn rembing í einu. We can do this!